«Ολοκληρώθηκε η τσιμεντόστρωση ενός μεγάλου τμήματος 1250 μέτρων του δρόμο προς το Σταυρό που οι εργασίες ξεκίνησαν πριν ενάμιση μήνα. Το έργο παραδόθηκε πριν πέντε ημέρες και έτσι  οι κάτοικοι και οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν μέχρι την περιοχή Μπούκχα. Οι διεργασίες για τη συνέχιση του επόμενου έργου τσιμεντόστρωσης στο τμήμα που θα φθάσει στο μοναστήρι του Σταυρού  είναι σε εξέλιξη και πιστεύουμε να ξεκινήσουν οι εργασίες στα τέλη Μαρτίου. Ο Δήμος Νισύρου που χρηματοδοτεί το έργο και εκτελείται από την Μονάδα Μελετών και Κατασκευών (ΜΟΜΚΑ) του ΓΕΕΘΑ, ευχαριστεί όλους όσους συνέβαλαν στην επιτυχή ολοκλήρωση αυτού του σπουδαίου και δύσκολου έργου.

Ταυτόχρονα με την ολοκλήρωση του έργου του δρόμου ολοκληρώθηκε η τσιμεντόστρωση επιφανείας 600 τ.μ. στο Στρατόπεδο Νισυρίων Εθελοντών Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η άριστη συνεργασία του Δήμου με το στρατό βοηθά τα μέγιστα στην επίτευξη των στόχων της Δημοτικής αρχής, που απώτερο σκοπό έχουν την ευημερία του κοινωνικού συνόλου».

Πριν από λίγες μέρες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε την πρότασή της για τον Μηχανισμό της Δίκαιης Μετάβασης, ο οποίος επί της ουσίας αποτελεί το χρηματοδοτικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας. Ο μηχανισμός περιλαμβάνει το Ταμείο της Δίκαιης Μετάβασης με προϋπολογισμό 7,5 δισεκ. ευρώ και πρόβλεψη για 100 δισεκ. ευρώ από άλλους χρηματοδοτικούς πόρους (InvestEU και Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων), με στόχο τη στήριξη ενός νέου και βιώσιμου παραγωγικού μοντέλου για τις υψηλής έντασης άνθρακα βιομηχανικές περιοχές της Ευρώπης.

Η κατανομή των κονδυλίων του ταμείου δεν είναι εύκολη: καθορίζεται από έναν πολύπλοκο μαθηματικό τύπο, σύμφωνα με τον οποίο η Πολωνία θα λάβει 2 δισεκ. ευρώ, η Γερμανία 877 εκατ. ευρώ, η Ρουμανία 757 εκατ. ευρώ, η Τσεχία 581 εκατ. ευρώ, η Βουλγαρία 581 εκατ. ευρώ ακόμη και η Γαλλία 402 εκατ. ευρώ, χώρα η οποία δεν εξαρτάται από το κάρβουνο για την ηλεκτροπαραγωγή της. Η Ελλάδα παρά το γεγονός ότι αποφάσισε την εμπροσθοβαρή απολιγνιτοποίηση με στόχο την απόσυρση 4,4 GW εγκατεστημένης λιγνιτικής ισχύος σταδιακά μέχρι το 2023, θα λάβει μόλις 294 εκ. ευρώ, τα οποία με τη μόχλευση θα ανέλθουν περίπου στο ποσό των 4 δισεκ. ευρώ, ποσό που εξακολουθεί να θεωρείται ιδιαίτερα χαμηλό δεδομένου του βαθμού εξάρτησης της χώρας μας από τον λιγνίτη και του περιορισμένου χρόνου που έχει για να πετύχει την πλήρη απολιγνιτοποίηση.

Για την εκταμίευση των κονδυλίων θα πρέπει τα κράτη μέλη να καταθέσουν στην Κομισιόν στρατηγικά σχέδια μετάβασης, τα οποία θα πρέπει να είναι συμβατά με τα Εθνικά Σχέδια για την Ενέργεια και το Κλίμα. Πρόκειται δηλαδή για μια νέα αρχιτεκτονική που αφορά την ευρύτερη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την πλήρη απανθρακοποίηση της οικονομίας της μέχρι το 2050. Ωστόσο, δεν επιβάλλει συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα απανθρακοποίησης ή και τα αφήνει στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών.

Από μια πρώτη ανάγνωση, φαίνεται πως το ταμείο από τη μια μεριά, ενισχύει χώρες που δεν έχουν υιοθετήσει φιλόδοξους κλιματικούς στόχους, με σκοπό την ήπια ώθησή τους να μπουν στην ίδια πορεία με τις υπόλοιπες που ήδη έχουν δεσμευτεί για κλιματική ουδετερότητα. Επιπλέον, από την άλλη μεριά, φαίνεται πως αυτή η πριμοδότηση δεν επιβραβεύει όπως θα έπρεπε χώρες, όπως η Ελλάδα, με φιλόδοξο σχεδιασμό για την απολιγνιτοποίηση.

Σε κάθε περίπτωση, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η δίκαιη μετάβαση στη μεταλιγνιτική εποχή δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους και τους κατοίκους των λιγνιτικών περιοχών. Είναι μια εθνική οφειλή προς τις κοινωνίες που τόσες δεκαετίες θυσίαζαν την υγεία και την οικονομική ευρωστία τους στον βωμό του εξηλεκτρισμού της χώρας. Παράλληλα, αποτελεί μια εθνική πρόκληση που απαιτεί ευρεία κινητοποίηση πόρων, μιας και αφορά το ενεργειακό, οικονομικό και περιβαλλοντικό μέλλον της Ελλάδας.

Η Ελλάδα και οι νέες προκλήσεις

Το 2020 αποτελεί μία χρονιά με πολλά ορόσημα, κρίσιμες διαπραγματεύσεις και προκλήσεις τόσο για την Ευρώπη, όσο και για την Ελλάδα, με μεγαλύτερη την απολιγνιτοποίηση. Η χώρα μας, και κυρίως οι περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας, εγκλωβίστηκαν για δεκαετίες στην μονοκαλλιέργεια του λιγνίτη, ενώ η εμμονή της Ελλάδας στα ορυκτά καύσιμα επέφερε ένα κόστος πολύ μεγαλύτερο από αυτό που αναγράφεται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Τα νούμερα μάς το επιβεβαιώνουν:

Μόνο για το 2019 σύμφωνα με έκθεση του διεθνούς ινστιτούτου Carbon Tracker, οι ζημιές της ΔΕΗ από τη λιγνιτική δραστηριότητα ανήλθαν στα 596 εκατ. ευρώ.

Τα τελευταία περίπου 15 χρόνια, και σύμφωνα με έκθεση του WWF Ελλάς, η λιγνιτική ηλεκτροπαραγωγή έλαβε πάνω από 5 δισεκ. ευρώ σε άμεσες και έμμεσες επιδοτήσεις, ενώ την ίδια ώρα το φυσικό αέριο ενισχύθηκε με περίπου 4,3 δισεκ. ευρώ. Εκτός όμως από τις επιδοτήσεις, πληρώσαμε και τη ρύπανση. Η ατμοσφαιρική ρύπανση που προκαλείται από τις υπερβάσεις των ορίων εκπομπών των υφιστάμενων λιγνιτικών σταθμών, σύμφωνα με τη μεθοδολογία του Παγκόσμιου Οργανισμού Περιβάλλοντος, προκαλεί κάθε χρόνο οικονομικές ζημιές που εκτιμώνται σε 92-583 εκατ. ευρώ.

Την ίδια στιγμή, η απολιγνιτοποίηση του χαρτοφυλακίου της ΔΕΗ αποτελεί το στοίχημα της επόμενης ημέρας που πρέπει να κερδηθεί. Ήδη από την ανακοίνωση της απολιγνιτοποίησης, η μετοχή της δημόσιας επιχείρησης κατέγραψε το τελευταίο εξάμηνο του 2019, για πρώτη φορά και μετά από αρκετά εξάμηνα ζημιών, κερδοφορία που ξεπερνάει το 120%, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο, ποιο είναι το ενεργειακό μέλλον.

Το 2020 είναι η χρονιά που θα κρίνει το μέλλον των λιγνιτικών περιφερειών. Με ορόσημα την ολοκλήρωση του τριλόγου (τριμερείς διαπραγματεύσεις Ευρωκοινοβουλίου, Επιτροπής και Συμβουλίου) για τον κανονισμό για τον Μηχανισμό Δίκαιης Μετάβασης, των διαπραγματεύσεων για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, της αρχιτεκτονικής της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας, αλλά και τη Συνδιάσκεψη για το Κλίμα (COP 26), η χώρα μας έχει την ευκαιρία να κάνει τη μετάβαση πραγματικά δίκαιη και να φέρει ζωντάνια και καινοτομία στις ταλαιπωρημένες λιγνιτικές περιφέρειες. Θα πρέπει να διεκδικήσει και να εξασφαλίσει περισσότερα κονδύλια για τις λιγνιτικές περιοχές, να παρουσιάσει πιο φιλόδοξους στόχους και να προωθήσει την καθαρή ενέργεια, αναπτύσσοντας ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο μακριά από τα ορυκτά καύσιμα.

Είναι γεγονός ότι η ανακοίνωση της απόσυρσης των λιγνιτικών μονάδων το 2023 χωρίς να έχει προηγηθεί η εκπόνηση ενός στρατηγικού σχεδίου για τη μετάβαση, μπορεί να εκτροχιάσει τη συζήτηση από το βασικό ζητούμενο που είναι η άρση του οικονομικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού αδιεξόδου που προκαλεί ο λιγνίτης. Ωστόσο, οι επόμενοι μήνες θα κρίνουν το μέλλον των λιγνιτικών περιφερειών. Εδώ δεν χωρούν διχαστικές λογικές, αλληλοπεριχαράκωση και άρνηση της πραγματικότητας. Απαιτείται από όλους μας ομοψυχία και συστράτευση για τη διεκδίκηση περισσότερων πόρων, τεχνικής βοήθειας και οργανωτικής υποδομής, έτσι ώστε η μετάβαση να είναι πραγματικά δίκαιη και να επιτρέψει στις λιγνιτικές περιφέρειες να σχεδιάσουν το μέλλον τους με οδηγό τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Σημειώσεις:

Το WWF Ελλάς έχει από το 2016 καταθέσει κοστολογημένη πρόταση ως οδικό χάρτη για τη δίκαιη μετάβαση στη μεταλιγνιτική εποχή. Σύμφωνα με την έκθεση, επενδύσεις της τάξης των 2,35 δισεκ. ευρώ σε 12 κατηγορίες υγιών οικονομικών δραστηριοτήτων (ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, επενδύσεις σε ΑΠΕ, κυκλική οικονομία, επανεκπαίδευση εργαζομένων, αξιοποίηση της βιομηχανικής κληρονομιάς, αποκατάσταση των ορυχείων, στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων) θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη δημιουργία 11.595 νέων θέσεων εργασίας και τοπικού εισοδήματος ύψους 2,48 δισεκ. ευρώ.

Η απρόσμενη ανακάλυψη μίας δερμάτινης, κόκκινης τσάντας της δεκαετίας του '50 έρχεται για να δώσει στον κόσμο του 21ου αιώνα μία καλή γεύση του πώς ήταν πραγματικά η ζωή εκείνη την εποχή, του τι σήμαινε να είσαι νέος σε μία από τις πιο ξεχωριστές δεκαετίες για την ιστορία της ανθρωπότητας.

Το 2019 ένας επιστάτης στο North Canton Middle School στο Οχάιο, ξεκίνησε να επισκευάζει μερικά παλιά, παρατημένα λόκερς όταν εντόπισε ένα κόκκινο αντικείμενο πεσμένο σε ένα στενό χώρισμα, ανάμεσα στα λόκερς και τον τοίχο.

Αν και η τσάντα είχε υποστεί σοβαρές φθορές στο εξωτερικό της, τα πράγματα που βρίσκονταν μέσα ήταν πολύ καλά διατηρημένα και δίνουν μία πραγματικά καλή εικόνα του πώς ήταν στα αλήθεια η ζωή ενός εφήβου εκείνης της εποχής, ζωντανεύοντας εικόνες ρετρό αισθητικής που συγκινούν και εντυπωσιάζουν.

Σύμφωνα με το περιεχόμενο της τσάντας, το κόκκινο μικρό clutch του 1957 άνηκε στην Patti Rumfola που, πράγματι, είχε δηλώσει ότι έχασε την τσάντα της σε κάποιον σχολικό χορό την ίδια χρονιά. Τότε το σχολείο είχε την ονομασία Hoover High Schoοl, ενώ δεν είναι γνωστό αν η τσάντα έπεσε από λάθος στο χώρισμα δίπλα στον τοίχο ή αν κάποιος την έκρυψε εκεί για συγκεκριμένο λόγο.

Τα αντικείμενα, όμως, που εντοπίστηκαν μέσα σε αυτήν λένε από την αρχή μία θαυμάσια ιστορία, που θα μπορούσε να είναι ακόμα και ταινία. Την ιστορία ενός νεαρού, δραστήριου και δημοφιλούς κοριτσιού που ζούσε στα τέλη της δεκαετίας του '50 και ήθελε να αλλάξει τον κόσμο.

Μέσα στο κόκκινο τσαντάκι βρέθηκαν πολλά μολύβια, στιλό, ένα ημερολόγιο τσέπης (τότε δεν υπήρχαν κινητά για να έχει η Patti ηλεκτρονικό ημερολόγιο παντού μαζί της), εισιτήρια για το λεωφορείο, την κάρτα μέλους του YMCA και πολλές φωτογραφίες της οικογένειας της και των φίλων της.

Το αμερικανικό σχολείο αμέσως αποφάσισε πως τσάντα πρέπει να επιστραφεί άμεσα στην ιδιοκτήτρια της, δηλαδή στην Rumfola και γρήγορα μπόρεσε να διασταύρωσει πως η Patti αποφοίτησε από το λύκειο το 1960.

Δυστυχώς η διεύθυνση του εκπαιδευτικού ιδρύματος ανακάλυψε σύντομα ότι η Rumfola είχε πεθάνει το 2013, σε ηλικία μόλις 71 ετών στον Πενσιλβάνια. Ωστόσο, έζησε μία πολύ γεμάτη ζωή, γενόμενη και η ίδια καθηγήτρια και αποκτώντας 5 παιδιά.

«Το σχολείο επικοινώνησε με την οικογένεια της Rumfola για να τους παραδώσει την τσάντα και όλα της τα παιδιά, μαζί με τα εγγόνια της, συγκεντρώθηκαν το περασμένο φθινόπωρο για να ανοίξουν όλοι μαζί το περιεχόμενο της τσάντας, ώστε να ρίξουν μία κλεφτή ματιά στην αληθινή ζωή της μητέρας τους πίσω στο 1957».

Χτένες, μολύβια, γόμες, ένας χάρακας και κραγιόν βρέθηκαν στην τσάντα της Patti που δυστυχώς έφυγε από τη ζωή το 2013 και δεν είδε ποτέ ξανά την χαμένη τσάντα της.

Το τέλος του κόσμου δεν κάνει ταξικές διακρίσεις. Φαντάζομαι, δεν το έχω ζήσει. Όμως αν είσαι ζάμπλουτος, σίγουρα έχεις τα χρήματα και το χρόνο να σκεφτείς και να προετοιμαστείς για αυτό. Κάπως έτσι σκέφτηκαν οι δισεκατομμυριούχοι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, και έχουν φτιάξει σχέδιο επιβίωσης, περιμένοντας την Αποκάλυψη.

Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι κυρίως από τη Σίλικον Βάλεϊ (εταιρείες τεχνολογίας) και τη Νέα Υόρκη (διαχειριστές μεγάλων κεφαλαίων στο χρηματιστήριο) προετοιμάζονται για το «τέλος του πολιτισμού», αγοράζοντας μεγάλες εκτάσεις γης στην αμερικανική ενδοχώρα σε «σημεία» στα οποία έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες για επιβίωση -survivalism- μετά από μία μεγάλη καταστροφή.

Survivalistes ονομάζονται εκείνοι που προετοιμάζουν την επιβίωσή τους έπειτα από μια πυρηνική καταστροφή, ακόμα και ύστερα από έναν μεγάλο σεισμό. Υπάρχει όμως και ένας πολύ βαθύτερος φόβος.

Ο Reid Hoffman, συνιδρυτής του LinkedIn και μεγαλοεπενδυτής δήλωσε στον New Yorker πριν από λίγους μήνες ότι πάνω από το 50% των δισεκατομμυριούχων της Silicon Valley έχει ήδη φροντίσει για κάποιο επίπεδο «ασφάλειας μετά την Αποκάλυψη» αγοράζοντας καταφύγια τύπου bunker.

Καθώς οι τόνοι γύρω από το ενδεχόμενο πυρηνικής σύγκρουσης ανεβαίνουν, η ζήτηση για καταφύγια, με προδιαγραφές τέτοιες ώστε οι κατασκευές να αντέξουν γεγονότα μαζικής καταστροφής, από πανδημία μέχρι πυρηνικό πόλεμο, έχει αυξηθεί -ειδικά μετά την εκλογή Τραμπ κατά 300%. Φανταστείτε μια ολόκληρη περιοχή με απόρθητα φρούρια, με δυνατότητες, αυτονομίας ενεργειακά και σε τρόφιμα.

Το real estate αξιοποιεί αυτή τη στιγμή πολυτελή υπόγεια «καταλύματα καταστροφής» που κοστίζουν έκαστο έως και 3 εκατ. δολάρια. Τα «σπίτια» αυτά (post-apocalyptic homes) κατά κανόνα κτίζονται σε στρατιωτικές βάσεις ή παλιά στρατόπεδα, περιλαμβάνουν ανέσεις υψηλού επιπέδου -πισίνες, γυμναστήρια και ιδιωτικούς κινηματογράφους- και φέρουν τεχνικά χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν από πυρασφάλεια μέχρι θωρακισμένα φορτηγά, όπλα και τεράστιους χώρους αποθήκευσης τροφίμων και νερού.

Ενδεικτική της διάστασης που έχει λάβει το θέμα, είναι η περίπτωση της εταιρείας Vivos Group, το μότο της οποίας είναι «Ασφάλεια ζωής για έναν επικίνδυνο κόσμο». Η εταιρεία διαθέτει 575 ιδιωτικά καταφύγια πολυτελείας στη Νότια Ντακότα, τη μεγαλύτερη «κοινότητα καταφυγίων» στον πλανήτη που ονομάζεται «Vivos X Point».

Αυτό που φοβούνται περισσότερο είναι η εξέγερση των φτωχώτερων στρωμάτων και την υπερβολική εξέλιξη της τεχνολογίας. Φοβούνται την τεχνητή νοημοσύνη ότι θα γυρίσει εναντίον τους πολύ σύντομα.

Θεωρείται ένα από τα νησιά με τους πλουσιότερους κατοίκους στον κόσμο και όχι άδικα αφού περίπου to 1/3 του πληθυσμού ανήκει στις μεγαλύτερες εφοπλιστικές οικογένειες της Ελλάδας.

Ο λόγος για τις Οινούσσες μια συστάδα νησιών του Βορείου Αιγαίου, αποτελούμενη από 1 κατοικημένο νησί και 8 μικρότερα που βρίσκονται περίπου 2 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Χίου και 8 χιλιόμετρα από τα παράλια της Τουρκίας. Το νησί έχει 826 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μερικούς από τους μεγαλύτερους εφοπλιστές όπως τις οικογένειες Λαιμού, Πατέρα, Λύρα, Χατζηπατέρα, Νικολού, Ποντικού, Λυγνού και πολλές άλλες.

Μάλιστα η αγάπη τους είναι τόσο μεγάλη που παρότι οι περισσότεροι πρακτικά ζούνε στην Αθήνα, το Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη είναι όλοι εγγεγραμμένοι δημότες του νησιού και διατηρούν σπίτια στην Αιγνούσα, την πόλη του νησιού.

Στην αρχαιότητα το νησί ήταν φημισμένο για το καλό κρασί του και πιστεύεται ότι από τη ρίζα της λέξης οίνος προέρχεται και το όνομα Οινούσσες. Όμως οι ελάχιστοι πόροι του νησιού έστρεψαν σταδιακά τους κατοίκους προς τη μόνη επιλογή που είχαν, την ναυτιλία.

Από τότε οι Οινούσσες φημίζονται για την ναυτική τους παράδοση και τον πλούτο που αυτή έφερε στην περιοχή. Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο που θα βρει κανείς στο νησί ναυτικό Λύκειο, Ναυτικό Μουσείο και την Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού.

Σήμερα το νησί διαθέτει το μεγαλύτερο μέσο κατά κεφαλήν ετήσιο εισόδημα στην Ελλάδα που ξεπερνάει κατά πολύ το αντίστοιχο νούμερο για την Αττική που είναι 22.204 ευρώ τον χρόνο όταν μάλιστα το μέσο ετήσιο εισόδημα των Ελλήνων είναι μόλις 16.378 ευρώ.

Οι συνταξιδιώτες της από την πτήση της επιστροφής της από το Μιλάνο θα κληθούν από την αεροπορική εταιρεία για ιατρικές εξετάσεις - Η 38χρονη επιχειρηματίας νοσηλεύεται στο «ΑΧΕΠΑ» - Σύσκεψη υπό τον Κικίλια και τον Τζιτζικώστα στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας

Μπορείτε να προλάβετε, να ανακουφίσετε ακόμη και να αντιμετωπίσετε κάποιες ασθένειες καταναλώνοντας συγκεκριμένα τρόφιμα. Δείτε ποια

Τα 70 στρέμματα σε φάγανε Κυρίτση,

σ’ έκαμε ο Νικηταράς πιλάφι με το ρύζι.