"Παιδιά, δεν είναι αυτό που νομίζετε..." (Σχολιασμοί και "δυσαρέσκειες" με ανισορροπίες πριν το καλημέρα σας)

Γιάννης Κιάρης

Εκλογές, ωραίο πράγμα! (που έλεγε με τον αμίμητο χαρακτηριστικό του τρόπο μια ζωή παθιασμένος με αυτές, ο αξέχαστος Τέλης μας).

Από τη μια οι βουλευτικές που προηγούνται και από την άλλη οι δημοτικές που ακολουθούν μετά από αυτές.

Έχουν ξεκινήσει για τα καλά οι ζυμώσεις και οι συζητήσεις ("συμφωνίες" ) κι ας μην το λένε ακόμα δημόσια ή προσπαθούν να το αποφύγουν με διαφορές χαριτομενιές, μα έλα που τα ραδιόφωνα έχουν πλέον κάμερες και η γλώσσα του σώματος λέει άλλα on air.

Το καλό είναι ότι οι φωτογραφίες που "παρεξηγήθηκαν" από κάποιους αποκάλυψαν πολλά περισσότερα κατά τον σχολιασμό τους (είπαμε τα ραδιόφωνα με τις κάμερες είναι ιδιαίτερα "μαρτυριάρικα" Μέσα, για αυτό και τα μεγάλα κόμματα έχουν θέσει αυστηρούς περιορισμούς στο ποιοι θα εμφανίζονται σε αυτά και κάθε πότε...).

Πρώτη διαπίστωση: Μπορεί τα κόμματα να μην έχουν ανοίξει επίσημα θέμα δημοτικών ή περιφερειακών εκλογών, ωστόσο διάφορα κομματικά στελέχη (και οι βουλευτές πρωτίστως που "καίγονται" όσο ποτέ, για την επανεκλογή τους) μέσω "κοινωνικών" και "φιλικών" συναντήσεων που μετά γίνονται αντικείμενων διάφορων "καθημερινών" ή "φιλικών" συνεντεύξεων, το κάνουν και με το παραπάνω στη λογική της παλιάς γνωστής δικαιολογίας "παιδιά, δεν είναι αυτό που νομίζετε..."..

Δεύτερη διαπίστωση: Πριν ακόμα ανακοινωθούν παρατάξεις, πρόσωπα, συμμαχίες, προγράμματα, δεσμεύσεις, πολιτικές θέσεις, βγαίνουν στην επιφάνεια (ωιμέ), οι γνωστές δημοτικές ή παραταξιακές παθογένειες (ισορροπίες/ανισορροπίες τρόμου) που κατατρύχουν και "έφαγαν" κατά το παρελθόν παρατάξεις και παρατάξεις.

Ήδη, ξεκίνησε η δυσαρέσκεια για τις ποσοστώσεις έως 90% από κομματικά καπέλα.

Κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε που λέει κι ο Γιώργος (τον οποίο -παρεμπιπτόντως- τραβάνε με το ζόρι να ξανακατέβει...).

Εν τω μεταξύ, στα κεντρικά πράγματα (από τα οποία κρεμόμαστε όλοι πολίτες και αυτοδιοίκηση) αρχίζει ήδη να γράφεται στα σοβαρά από όλους τους έγκυρους αναλυτές ότι:

Ζούμε προπολεμικές καταστάσεις... (Αν δηλαδή ο απερίγραπτος Τράμπ θααααα διαπραγματευτεί με το Ιράν ή θα τους εξαλείψει όπως λέει, αν ο Πούτιν θα επιτεθεί σε Νατοϊκή χώρα τους επόμενους μήνες όπως υποστηρίζουν οι ευρωπαϊκές μυστικές υπηρεσίες).

Η εποχή του φθηνού χρήματος τελειώνει και οι συνέπειες θα αρχίσουν να γίνονται αισθητές στην πραγματική οικονομία και στα νοικοκυριά καθώς η ζωή γίνεται και θα γίνεται αναπόφευκτα πολύ ακριβότερη.

Η κοινωνική αγανάκτηση θα μεγαλώνει επίσης με αποτέλεσμα την αντίδραση αντισυστημικού χαρακτήρα που αναμένεται να οδηγήσει στην ακυβερνησία και την πολιτική σύγχυση καθώς οι πολίτες θα στραφούν σε εναλλακτικές των άκρων. Ήδη αυτό συμβαίνει στην Ευρώπη (Γερμανία κ.α. «αντισυστημική» ψήφος ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων που δεν είχαν προσέλθει στις κάλπες τις προηγούμενες φορές. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν βρίσκουν πια απαντήσεις στα παλιά μαζικά κόμματα όπως οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλδημοκράτες.)

«Ο κόσμος δεν είναι πια διατεθειμένος να δεχθεί τον παλιό τρόπο άσκησης της πολιτικής, που ήταν οργανωμένος γύρω από δύο μεγάλα κόμματα», λέει στη Repubblica ο γερμανός αναλυτής Βόλφγκανγκ Σρέντερ, από το Πανεπιστήμιο του Κάσελ. «Ο κόσμος αυτός δεν εμπιστεύεται πια την κυβέρνηση. Θέλει κάτι καινούργιο. Ζούμε το παράδοξο να έχουμε σταθερούς θεσμούς και ένα κομματικό σύστημα σε κρίση. Το πρόβλημα είναι πως οι παλιοί σχηματισμοί δεν ξέρουν πώς να απαντήσουν σε αυτές τις δυνάμεις και πώς να οικοδομήσουν μια μεταρρυθμιστική στρατηγική».

Στις εκλογές που έγιναν τον Ιούνιο του 2023 στην Ελλάδα, η αποχή έφτασε σε ύψος-ρεκόρ: 47,17%. Ένα μέρος των ψηφοφόρων που είχαν απόσχει τότε είναι πιθανό να επιστρέψει στις προσεχείς εκλογές. Και το ερώτημα δεν είναι τόσο αν μπορούν να καθορίσουν το αποτέλεσμα (η διαφορά ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο κόμμα παραμένει), όσο αν η ψήφος τους θα έχει τον ίδιο «αντισυστημικό» χαρακτήρα που είχε στη Γερμανία. Και ποιους περιλαμβάνει τελικά το «σύστημα» στην Ελλάδα;

Γι' αυτό και η κυβέρνηση με τα προπαγανδιστικά της (τρολ κλπ) παίζει διαρκώς το σταθερότητα ή ακυβερνησία, εξού και το πρωθυπουργικό δίλημμα ανάμεσα στην ελπίδα και την περιπέτεια. Είναι αρκετό αυτό το κίνητρο όμως για να ξαναφέρει στη Νέα Δημοκρατία ψηφοφόρους που έχουν απομακρυνθεί απ’ αυτήν; Αν οι δημοσκοπήσεις άφηναν ανοιχτό το ποιος θα κατακτήσει την πρώτη θέση, ίσως η απάντηση στο ερώτημα αυτό να ήταν θετική. Με δεδομένο όμως ότι η Νέα Δημοκρατία θα είναι έτσι κι αλλιώς πρώτη, και ότι το εκλογικό σύστημα αποκλείει τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης χωρίς το πρώτο κόμμα, ο απογοητευμένος δεξιός μάλλον πάει δεξιότερα (και ο Αντώνης ανακοινώνει... Το σίγουρο και δημοσκοπικά είναι πάντως ότι όχι μόνο θα βρίσκεται στην επόμενη Βουλή αλλά σε συνάρτηση με το αποτέλεσμα των πρώτων εκλογών μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις και να μετάσχει, ως εταίρος, ακόμη και στο κυβερνητικό παιχνίδι).

Βασικό εκλογικό κριτήριο των "δυσαρεστημένων": Όσο οι πολίτες δεν "βγαίνουν" και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα έξοδα του μήνα, τόσο λιγότερο ακούνε τη ρητορική για μεταρρυθμίσεις και για τη "μεγάλη εικόνα" των πραγμάτων.

Και το "κερασάκι των ημερών": Η έκταση της διαφθοράς,  που σύμφωνα με τον Τάσο Γιαννίτση είναι 200 φορές μεγαλύτερη σε σχέση με την περίοδο Τσοχατζόπουλου. (Για να στηρίξει τα λεγόμενά του, μάλιστα ο πρώην Σημιτικός υπουργός επικαλέστηκε τους δείκτες της Παγκόσμιας Τράπεζας World Bank, οι οποίοι μετρούν τη διαφθορά, την καλή διακυβέρνηση, τη λογοδοσία και το κράτος δικαίου).

Και επειδή η "Μαζωνακειάδα" συνεχίζεται ως τις ιστολογικές, με διάφορα "τσαρλατανίστικά", αυτό που αποκρύπτεται επιμελώς είναι ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία δεν νοείται να λειτουργούν νόμιμα δραστηριότητες που εξαπατούν τον πολίτη (αλλά στην Ελλάδα του Άδωνη, του Πλεύρη, του Πατούλη και των υπολοίπων θλιβερών πρωταγωνιστών των ημερών, όλα μπορούν να συμβούν).

Και το "τελευταίο κερασάκι" που θα ‘λεγε και το φθινοπωρινό παγκάκι κι έχουν να κάνουν με τα τοπικά δημοτικά-περιφερειακά μας: Το πάρτι (που έλεγε κάποτε και η Ιωάννα) με τις  απευθείας αναθέσεις -νόμιμες βεβαίως βεβαίως, επιμελώς κατατμημένες, ζυγισμένες και μετρημένες διά τον φόβο των Ιουδαίων κάτω του 10% (έτσι κι αλλιώς το "ηθικές" πήγε περίπατο ανεπιστρεπτί από την αλήστου εποχή Βουλγαράκη). Ακόμα και όπου θα μπορούσε να υπάρξει έκπτωση 51%!

Κι όπως θα ‘λεγαν κάποιοι στο τέλος θα γίνουν... Ωνάσηδες... (εις βάρος των κορόιδων).