«Αυτά μου είπαν αυτά είπα»: Η "διάσταση" και το "διαζύγιο" των πολιτικών μας με την κοινωνία

Γιάννης Κιάρης

Δύο δηλώσεις υψηλά ιστάμενων σε "κρίσεις ειλικρίνειας":

-«Αυτά μου είπαν αυτά είπα» του Πρωθυπουργού στον Alpha (και την επομένη που αυτά που του ‘παν και τα είπε ήταν λάθος, δεν έπεσε κανένα κεφάλι...)

-"Με τον δήμο Κω έχουμε πάρει διαζύγιο" του Περιφερειάρχη στα ΜΜΕ της Κω στην (με πολλά "μαχαιρώματα") πίτα της ΝΔ Κω στη δημοτική μαρίνα δείχνουν πολύ χαρακτηριστικά το πού είμαστε (κάποιοι "συνωμοσιολόγοι" τα 'χαμε γράψει πολύ έγκαιρα αλλά δεν πειράζει, όπως έλεγε και ο αείμνηστος Σημίτης μετά το τραγικό ναυάγιο του Σάμινα στην Πάρο «Αυτή είναι η Ελλάδα, δεν την γνωρίζουμε;...».

Σαν να λέμε η ευθύνη για το ναυάγιο και τους 81 νεκρούς τότε όπως και τους 57 νεκρούς στα Τέμπη ανήκει στην απρόσωπη έννοια «Ελλάδα-ψωροκώσταινα» ως ένας συνδυασμός ερασιτεχνισμού, ανευθυνότητας, αμέλειας και τριτοκοσμικών λειτουργιών. Και να βγουν "λάδι" όλοι οι πραγματικά υπεύθυνοι από πάνω προς τα κάτω.

Τώρα, που πήρε το μήνυμα από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του κόσμου αλλά και τις δημοσκοπήσεις που του δίνουν γύρω στο 20% και αυτές με καθοδική πορεία, προσπαθεί να πει και να κάνει όσα δεν είπε και δεν έκανε στα δύο προηγούμενα χρόνια.

Η αλαζονεία και η υπεροψία είναι κάκιστοι σύμβουλοι και οι πληρωμένες δημοσκοπήσεις για επικοινωνιακούς λόγους (δηλ. δεν έχουμε αντίπαλο πέρα από τον "Κανέναν", που κάποτε θα προσωποποιηθεί...) ακόμα χειρότερος.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης άργησε να σκύψει το κεφάλι στη Μαρία Καρυστιανού και στους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών - και οι υπουργοί του όπως ας πούμε ο (λοιδορών και λοιδορούμενος)  Άδωνις, παραμένουν φευ, στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.

Μεταρρυθμίσεις στον τομέα των μεταφορών και της ασφάλειας; Αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς; (Εκεί κι αν είναι που τα έχουν κάνει "σαλάτα", με τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις στο έργο της δικαιοσύνης, των επιχορηγούμενων ΜΜΕ, και όλων των υποτιθέμενων ανεξάρτητων αρχών και φορέων, ειδικά σε ότι αφορά αλισβερίσια με κονδύλια και τα συμπαρομαρτούντα).

Έλα όμως, που τώρα με το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η πληροφορία διαχέεται με ταχύτητα φωτός και δεν περνάει όπως παλιά μόνο μέσα από τα πληρωμένα "παπαγαλάκια" και τα επίσημα κανάλια τους, οπότε νάσου (το... αναδρομικό ξέσπασμα για τα Τέμπη δύο χρόνια μετά και μάλιστα ένα μήνα πριν την κανονική επέτειο) η συσσωρευμένη οργή της κοινωνίας που έρχεται να τους ταράξει στα κουνήματα "καλή ώρα", όπως τα προμηνύματα του Εγκέλαδου στη Σαντορίνη και τα πέριξ.

Τα Τέμπη ήταν η αφορμή... Για βάλτε στο κάδρο όλα τα άλλα επεισόδια με τους αγανακτισμένους υγειονομικούς, αγρότες-κτηνοτρόφους,  κλπ συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια ανά την Ελλάδα, στο τέλος να δούμε ποιος "θα την πληρώσει" πραγματικά.

Σε ότι αφορά τα περί "διαζυγίου" που αποκάλυψε ο Γιώργος Χατζημάρκος, το πρόβλημα δεν είναι μόνο το "διαζύγιο", η "διάσταση" ή οι "βίοι παράλληλοι" (πχ η εικόνα των βουλευτών και οι "μπηχτές" στην πίτα της ΝΔ) με τον δήμο Κω, τη ΔΕΥΑΡ, παλαιότερα τον δήμο Λέρου ή όποιον τολμάει να του βγάλει γλώσσα ή να του πάει κόντρα.

Το θέμα είναι το "διαζύγιο" ή η "διάσταση" που έχουν η πολιτική και οι πολιτικοί μας με την κοινωνία. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις με την πρωτιά του "Κανένα" αλλά και στις εκλογές με την μεγάλη πλειοψηφία της αποχής (άσχετα αν σκοπίμως δεν την προσμετράνε επί των πραγματικών αποτελεσμάτων, έτσι κι αλλιώς κι αυτά αμφισβητούμενα είναι).

Κυρίως, επειδή, στο σύνολό τους: άλλα τάζουν προεκλογικά και άλλα κάνουν μετά. Το ζούμε άλλωστε από πρώτο χέρι σε όλους τους τομείς  υγεία, παιδεία, ακρίβεια και τόσα άλλα ζητήματα που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια και επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την καθημερινότητα του πολίτη ο οποίος αισθάνεται εγκαταλειμμένος στη μοίρα του.

Η οργάνωση των συλλόγων γονέων σε τοπικό επίπεδο μετά την τραγική εικόνα με τις ελλείψεις σε βασικά είδη καθαρισμού και υγιεινής στα σχολεία μας είναι μια καλή αρχή.

Πρωτίστως, για το ότι πιέζουν και ζητούν δεσμεύσεις και δράσεις με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα (τα ίδια ζητούσαν ωστόσο κι άλλοι σύλλογοι και φορείς στον αθλητισμό και στα χωριά που οργανώθηκαν, αλλά μετά τις αρχικές διαμαρτυρίες μείναμε στις υποσχέσεις και στο περίμενε...).

Εν πάση περιπτώσει, ο δημόσιος έλεγχος και η πίεση, ακόμα και για τα αυτονόητα είναι πλέον αδήριτη ανάγκη, εδώ που φτάσαμε.

Απλά, να προσπαθήσουν να αφήσουν απέξω όσους τυχόν πάνε να να εισχωρήσουν μέσα σε αυτούς, με γαλιφιές και πολιτικά παιχνίδια εκμεταλλευόμενοι τα δίκαια αιτήματα και την άδολη αγανάκτησή τους.

Τελικά, η αυτοοργάνωση μπορεί να σώσει αν όχι την κοινωνία (που λέγανε κάποιοι παλιά), έστω κάποια βασικά πράγματα...