«Βαρεθήκαμε την γκρίνια και τη μιζέρια σας...» ή μήπως «από την πολλή προπαγάνδα έχουμε όλοι... παλαβιάσει;»

Γιάννης Κιάρης

«Βαρέθηκα την γκρίνια και τη μιζέρια σας...» γράφει σε κάποιο κραυγαλέο άρθρο του, φιλοκυβερνητικός αρθρογράφος και του απαντούν εύστοχα από κάτω οι σχολιαστές πως «κι εμείς βαρεθήκαμε την ανικανότητα αντιμετώπισης των προβλημάτων και των καταστάσεων εκείνων που προκαλούν τη γκρίνια και τη μιζέρια μας...»

Το καλό ή το κακό με την πολιτική (όχι μόνο από τότε που γίναμε... «επαρχία» της Ευρώπης ή «παράρτημα της Αμερικής», όπως έλεγε μια «παλιά καραβάνα») είναι ότι οι από κάτω αντιγράφουν τους από πάνω κι έτσι τα προβλήματα και η «χαώδης» κατάσταση καθετοποιούνται.

Κι ενώ οι εκτός «ελίτ» ψάχνουν με το μακαρόνι να δούνε που πάνε για παράδειγμα τα λεφτά του ταμείου ανάκαμψης ήρθε στη δημοσιότητα από το «Πρώτο Θέμα» η με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Έκθεση-καταπέλτης: 12.653 εταιρείες λόμπι «κυβερνούν» την Ευρώπη».
Πάνω από τρία δισ. ευρώ τον χρόνο επενδύονται στη μάχη της εκπροσώπησης από τα ιδιωτικά συμφέροντα...  Η Ε.Ε. επιχειρεί να θέσει φραγμούς στις ύποπτες συναλλαγές - Οι λομπίστες και πώς επηρεάζουν τις Βρυξέλλες
Όμως, αν υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη πως πολλά αποφασίζονται στις Βρυξέλλες ερήμην των πολιτών, τι θα έλεγαν αν ήξεραν την πλήρη πραγματικότητα που επικρατεί στα 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα γύρω από την πλατεία Σουμάν της βελγικής πρωτεύουσας; Εκεί όπου εδρεύουν τα γραφεία της Επιτροπής, των Συμβουλίων των Υπουργών, το κτίριο και οι υπηρεσίες του Ευρωκοινοβουλίου. Σε πολύ κοντινή απόσταση έχουν πιάσει πόστο εκατοντάδες γραφεία εταιρειών λόμπι, με τις εκτιμήσεις να θέλουν τον αριθμό των ανθρώπων που απασχολούν να πλησιάζει στις 40.000, εκπροσωπώντας 12.653 εταιρικές οντότητες, με αποκλειστικό σκοπό την «εκπροσώπηση συμφερόντων».  Αναδεικνύονται έτσι οι Βρυξέλλες το δεύτερο, μετά την Ουάσινγκτον, μεγαλύτερο διεθνές κέντρο δράσης των λομπιστών και των εταιρειών τους.

Πώς καταγράφεται αυτό σε δαπάνες των εταιρειών; 1,8 δισ. ευρώ τον χρόνο. Αν και ο «Economist» υπολογίζει τον πραγματικό ετήσιο τζίρο του ευρώ-λόμπινγκ σε πάνω από 3 δισ. ευρώ. Χρήματα που, πέρα από μισθούς, μπορεί να αφορούν διαφήμιση, πληρωμένα γεύματα, μέχρι και λουξ ταξίδια, περνώντας στην γκρίζα ζώνη της ύποπτης συναλλαγής για τους ευρώ-αξιωματούχους. Με τη λογοδοσία να παραμένει ουσιαστικά προαιρετική. Και τη διαφάνεια προβληματική.

Αν δεν ήταν όλα τα παραπάνω καταγεγραμμένα «με το νι και με το σίγμα» σε επίσημη έκθεση δημοσιευμένη μάλιστα από το Πρώτο Θέμα (όχι σε κανένα Ριζοσπάστη ή καμία Εστία) θα ‘λεγε κανείς ότι μιλάμε για «συνωμοσιολογία» που βολεύει πλέον ως συνήθη ρετσινιά για κάθε αντίθετη φωνή.

Κι όμως, είναι η πιο επίσημη παραδοχή για την σημερινή κατάσταση σε όλα τα επίπεδα πως «το ψάρι βρωμάει και ζέχνει από το κεφάλι».

Μου θύμισε ένας φίλος από τα παλιά ότι η προηγούμενη γενιά των βουλευτών μας του έλεγε ότι οι Ευρωεκλογές είναι πιο σημαντικές από τις βουλευτικές γιατί εκεί παίρνονται πλέον (με τον τρόπο που διαβάσατε παραπάνω ότι παίρνονται) όλες οι αποφάσεις.

Αντιστρέφουμε το ερώτημα; Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι στην Ελλάδα αν το βράδυ της 9ης Ιουνίου έρθει ένα σχετικά δυσμενές αποτέλεσμα για την κυβέρνηση, δηλαδή πέσει κάτω από 30% -έστω και αν το δεύτερο κόμμα δεν πάει ούτε στα μισά- θα αρχίσουμε να... συζητάμε σενάρια και ανατροπές;

Το πολύ πολύ να πάρει ένα μήνυμα η κυβέρνηση χάνοντας το «αλαζονικό 41%» των εθνικών εκλογών προκειμένου να προσγειωθεί  πιο καλά τη δουλειά της.

Καθώς αν παραμείνουν στα ίδια επίπεδα από τη «χαλαρή ψήφο» ποιος τους πιάνει πλέον...

Από την άλλη πέρα από την ψήφο διαμαρτυρίας... αναζητείται «μονόφθαλμος».

Μεταξύ αυτοκρατορικού ύφους, αλαζονείας, με νερόβραστα Life Style («τώρα που φάγαμε το αρνί ας πάμε καμιά ποδηλατάδα, ή ας ρίξουμε κανά μπότη για τη φωτο στα σόσιαλ»), αυταρέσκειας, ολιγιστότητας και πάει λέγοντας...

Που την είδατε την ακρίβεια (;) λέει ο άλλος...

Με αφορμή τις γιορτινές ημέρες ακούγεται όλο και πιο συχνά το επιχείρημα «ποια ακρίβεια; όλοι έφυγαν, τα ξενοδοχεία πανάκριβα μεν αλλά γεμάτα, ενώ στα εστιατόρια και τις ταβέρνες κάνουν ουρές». Προφανώς έχουμε τεράστιο πρόβλημα καταναλωτικής συμπεριφοράς, την οποία ακόμη δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε. Το 20%-30% των συμπολιτών μας, που έχει την οικονομική δυνατότητα και δεν αξιολογεί την ακρίβεια ως πρόβλημα, μπορεί να καλύψει τις προσφερόμενες θέσεις στα ξενοδοχεία και στα εστιατόρια. Μόνο που αυτό είναι μια στρεβλή εικόνα που απέχει από την πραγματικότητα. Εμείς οι υπόλοιποι, όμως, επιβάλλεται να την αποκαταστήσουμε με τις επιλογές μας. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να ανακοπεί η ληστρική επιδρομή στις τσέπες μας..." Ευτυχώς το έγραψε πρώτη φιλοκυβερνητική εφημερίδα (κι όχι εμείς), γιατί από την πολλή προπαγάνδα έχουμε όλοι... παλαβιάσει.

Όπως και το άλλο, επειδή φαγώθηκαν με τα pos και το κυνήγι των μονίμων «φορρολογικών υποζυγίων»: Μαύρο χρήμα φυσικά και υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει,  αλλά συγκεντρωμένο σε λίγα χέρια. Οι πολλοί είναι βιοπαλαιστές.

Ανέκαθεν κυνηγούσανε και κυνηγάνε τη «μαρίδα» και η μεγάλη φοροδιαφυγή πίνει εις υγείαν των κορόιδων.

Το 50% των δανείων είναι για να αγοράσουν αυτοκίνητο οι οικογένειες με 1 ή 2 παιδιά.

Κι αυτοί που παλεύουν να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και τεκμαρτά, αν τύχει και χρειαστούν νοσοκομείο τα πληρώνουν όλα από το πρώτο ευρώ παρά τις εισφορές τους... (ποια «ξανα-σταυρωμένη κοινωνική δικαιοσύνη», και ποιο προμελετημένο έγκλημα για την πρώην δημόσια υγεία, που γράφει κι ο Κώστας… Μας δουλεύουνε τα λόμπι,.. παντού. Και με τη βούλα πλέον).