Όταν ουδείς γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα…

Γιάννης Κιάρης

Βεβαιότητες δεν υπάρχουν... Όλα μπορούν να ανατραπούν και να καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι από τη μια στιγμή στην άλλη...

Από το φόβο της πανδημίας στο φόβο των σεισμών και τώρα της πύρινης λαίλαπας των φυσικών καταστροφών... (που λέγαμε και τότε...)

Χρησιμοποιούμε ακριβώς τον ίδιο πρόλογο που κάναμε και κατά τη φρενίτιδα της λεγόμενης "πανδημίας", αλλά και μετά τους τρομακτικούς σεισμούς στην Τουρκία, πριν μερικούς μήνες.

Η Ελλάδα, η Δωδεκάνησος, η Ρόδος,  βγαίνουν πολλαπλά τραυματισμένες από τις φετινές πυρκαγιές, που προκαλούν ανυπολόγιστη ζημιά τόσο στον Ελληνικό Τουρισμό (νούμερο 01 καύχημα μας μέχρι πρότινος, κινδυνεύοντας να χάσουμε το 1 και να μας μείνει το 0), όσο και στο ευρύτερο περιβάλλον.

Πόσο μάλλον που την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές θρηνούμε τα πρώτα θύματα αυτής της νέας μεγάλης τραγωδίας, τους δύο νεκρούς πιλότους.

Η κατάσταση είναι τόσο εκρηκτική και τόσο εφιαλτική που οι εξηγήσεις περί "κλιματικής κρίσης" και "φαινομένου θερμοκηπίου" - ειδικά όταν πρόκειται για copy paste λεγόμενα από τα πλέον επίσημα χείλη και κατά τη διάρκεια της πανδημίας- τότε όχι απλά δεν πείθουν αλλά προβληματίζουν στα πολύ σοβαρά.

Ως προς την κεντρικά κατευθυνόμενη ειδικότερα "πολιτική ορθότητα", τα διεθνή συμφέροντα και τις σκοπιμότητες πίσω από αυτά.

Ούτε ως σενάριο της πιο ακραίας "συνωμοσιολογικής φαντασίας" δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε λίγες μέρες πριν ότι  η ναυαρχίδα του τουρισμού μας, η Ρόδος θα μπορούσε να παραδίδεται επί τόσες μέρες στις φλόγες εντελώς απροστάτευτη και αυτό να θεωρείται από τους κυβερνώντες "φυσιολογικό", "κανονικότητα" και αποτέλεσμα της (καραμελωμένης) "κλιματικής αλλαγής".

Τη στιγμή που η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο με τα GPS, τα δορυφορικά συστήματα παρακολούθησης σε πραγματικό χρόνο και όλα τα σύγχρονα μέσα που θα έπρεπε να έχουν στη διάθεσή τους οι αρμόδιες αρχές (όχι μόνο όπου και όταν μας βολεύει...)

Είχαμε ζήσει προ ετών την αντίστοιχη μεγάλη φωτιά στη Ρόδο, που είχε ξεκινήσει πάλι από την ίδια κεντρική περιοχή,  το δάσος ανάμεσα σε Απόλλωνα και Λάερμα. Όμως σε καμία περίπτωση με τον τότε συντονισμό, τις άμεσες αντιπυρικές ζώνες να της κόβουν τη φόρα και την τότε επιχειρησιακή ετοιμότητα δεν απειλήθηκαν όλο  εκείνο το 10ήμερο, ούτε ανθρώπινες ζωές, ούτε σπίτια, ούτε περιουσίες, ούτε έφτασε στη θάλασσα για να σβήσει...

Δεν ξέρουμε αν είναι θέμα μόνο επιχειρησιακής αντιμετώπισης (κάπου γράφτηκε ότι η  ίδια η ζωή έδειξε ότι από το 1998 που μεταφέρθηκε η αρμοδιότητας αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών στην Πυροσβεστική Υπηρεσία, είχαμε 200 νεκρούς συνανθρώπους μας, πάνω 3.000 σπίτια, αμέτρητα ζώα και χιλιάδες στρέμματα δασών και αγροτικών εκτάσεων καμένα. Νούμερα ασύλληπτα με τεράστιο οικονομικό κόστος και πολλά αμείλικτα γιατί).

Φυσικά οι ανθρώπινες ζωές δεν κοστολογούνται με τίποτα.

Εκ του αποτελέσματος λοιπόν, είναι άμεση ανάγκη να αλλάξει η στρατηγική και ο σχεδιασμός της πρόληψης και της καταστολής των πυρκαγιών επειδή φωτιές είχαμε και θα έχουμε.

Το "αν ο μη γένοιτο" στην Κω (από την πόλη και το Πλατάνι που εκκενώθηκε πρόπερσι μέχρι το ορεινό Ασφενδιού και ειδικά τη Ζιά και φτάνοντας μέχρι το Αμανιού που μας χτύπησε ηχηρότατο καμπανάκι προ ημερών και το Πυλί), πρέπει να μεταφραστεί και μεταστοιχειωθεί σε συγκεκριμένο σχεδιασμό  και οργάνωση πρόληψης και καταστολής.

Όσο για την ρευστότητα του τουρισμού μας...

Ας θυμηθούμε το κοντράστ 2019-20 και 2022 το οποίο ήταν μια χρονιά που οι πολίτες αισθάνθηκαν απελευθερωμένοι μετά την πανδημία για να... ξεχυθούν στα ταξίδια και εκτός all iclusive από συνειδητή επιλογή, ενώ ακόμα δεν είχαν νιώσει στην τσέπη τους την ακρίβεια.

Άρα η σύγκριση του 2019 και του 2022 με τη φετινή σεζόν 2023 είναι εν ολίγοις μάλλον άδικη. "Δεν είναι κάθε μέρα Λαμπρή¨, οι τουρίστες μένουν πιο λίγες ημέρες απ’ ό,τι πέρυσι, παρότι έρχονται στην Ελλάδα και μάλλον ξοδεύουν πιο λίγο γιατί τους γονάτισε η ακρίβεια του φετινού χειμώνα, αλλά και του τρέχοντος καλοκαιριού στις διακοπές τους.

Όμως ο τουρισμός «δουλεύει» μεσομακροπρόθεσμα, υπάρχει -όπως λένε οι ειδικοί- ένας χρονοορίζοντας για να πάει καλά ή το αντίθετο, γι’ αυτό θέλει τεράστια προσοχή και στρατηγική στόχευση, γιατί θα το βρούμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια.

Και φυσικά έχουν δίκιο οι θιασώτες της ποσότητας (δηλαδή των αυξημένων στατιστικών των αφίξεων) μιας και αυτό δεν είναι τουρισμός.., είναι υπερτουρισμός.

Ας μην γίνει και σε αυτό τον τομέα τραγικά επίκαιρος ο πολλαπλά αδικημένος από τους απογόνους του, μεγάλος μας πρόγονος Ιπποκράτης: Καλύτερα να προλαμβάνεις παρά να θεραπεύεις.

Μικρές και μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες. Όλες όμως οφειλόμενες στον ανθρώπινο εγκληματικό παράγοντα (τραγικά λάθη και παραλείψεις, αμέλειες,οργανωμένα συμφέροντα, ψυχοπαθολογική συμπεριφορά).

Πραγματικά δεν ξέρουμε "τι τέξεται η επιούσα*"

* Πηγή του παραπάνω γνωστού σχήματος λόγου είναι η ακόλουθη φράση της Παλαιάς Διαθήκης: «Μη καυχώ τα εις αύριον, ου γαρ γινώσκεις τι τέξεται η επιούσα» (Παροιμίαι 27, 1). Το νόημα της εν λόγω φράσης είναι ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να καυχιέται για το μέλλον, καθώς δε γνωρίζει τι θα φέρει η επομένη η ερχόμενη ημέρα.