Το λιμάνι, ο καημός του και ο Γκάντι

Εφημερίδα Σταθμός

Ο λόγος για το λιμάνι Μαστιχαρίου, για τον «καημό» του οποίου μπορεί άνετα να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο.

Δεν θα ανατρέξουμε όμως στο παρελθόν και στα τραγικά λάθη που έκαναν οι πολιτικοί, κύρια της κεντρικής πολιτικής σκηνής, αλλά στα τελευταία χρόνια, αφού τα εν λόγω λάθη «αναγνωρίστηκαν» ακόμα και από τους υπεύθυνους.

Θα σταθούμε όμως, στο τι έχει γίνει όλα τα επόμενα χρόνια.

ΤΙΠΟΤΑ.

Εκτός κάποιων αισθητικών παρεμβάσεων, οι οποίες και αμφισβητήθηκαν και στην πορεία δεν προσέφεραν κάτι θετικό, ουδέν.

Ακόμα και κάποιες τεχνικές παρεμβάσεις αποδείχθηκαν προβληματικές και κατέδειξαν περίτρανα πως, η έλλειψη σχεδιασμού, η έλλειψη επιστημονικής τεκμηρίωσης για την επίλυση προβλημάτων, με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε φιάσκο.

Τα προβλήματα στέκουν εκεί και βγάζουν τη γλώσσα σε όλους τους αρμοδίους.

Οι κάτοικοι, με τα όποια «λάθη» τους (όταν προσπαθείς μόνος σου να σώσεις μια κατάσταση, θα κάνεις και λάθη, θα κοιτάξεις και λίγο την πάρτη σου μπας και σωθείς), κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια να αντιμετωπίσουν με αξιοπρέπεια τις προκλήσεις.

Τελευταία δε, με τη συλλογικότητα «Μαστιχάρι Δράσις», απέδειξαν σε όλους μας το νόημα της συλλογικότητας, μια αξία που για πολλούς παραμένει σχέδιο επί χάρτου…

Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά;

Διότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Το πολύπαθο λιμάνι Μαστιχαρίου έχει μακρά ιστορία. Ένα λιμάνι που εξυπηρετεί εκατοντάδες Κώους και Καλύμνιους σε καθημερινή βάση, ένα λιμάνι που εξυπηρετεί εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο, ένα λιμάνι «κόμβος», παραμένει προβληματικό και το κυριότερο, επικίνδυνο.

Κι όμως. Ουδείς «άρχοντας» είχε και έχει το πολιτικό «ύψος» να δώσει λύση διότι πολύ απλά, δεν το διαθέτουν.

Έχουν παρερμηνεύσει το ρόλο τους. Από «υπηρέτες» του λαού, κατάντησαν «υπηρέτες» μικρών και μεγάλων συμφερόντων.

Ο ρόλος των πολιτικών και των προέδρων δημοτικών οργανισμών και επιχειρήσεων, είναι ένας και μοναδικός: να λαμβάνουν αποφάσεις για την επίλυση προβλημάτων. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα ειδικών, εξειδικευμένων επιστημόνων, το πώς αυτό θα γίνει πράξη.

Δυστυχώς όμως, η συνήθης τακτική είναι, οι πολιτικοί να τάζουν λαγούς με πετραχήλια δίχως να έχουν την παραμικρή γνώση. Η ασχετοσύνη και η αμετροέπεια σε όλο της το μεγαλείο!!!

Ευτυχώς όμως, υπάρχουν και «οάσεις» μέσα στον μικρόκοσμό μας.

Μέρα με τη μέρα, οι συλλογικότητες «Βιώσιμη Κως», «Μαστιχάρι Δράσις» και «Αρωγή» αποκτούν όλο και περισσότερους υποστηρικτές.

Αυτό είναι κατάκτηση για το νησί.

Η δε «Βιώσιμη Κως», η οποία άνοιξε το «δρόμο», δρώντας όντας εκτός πολιτικών συσχετισμών, κομματικών ή παραταξιακών «δεσμεύσεων» και με μόνο οδηγό την επιστημονική τεκμηρίωση, ξέφυγε από το τοπικό και ανέδειξε το θέμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το ποιο θα είναι το αποτέλεσμα δεν το γνωρίζουμε. Όμως, εάν συνυπολογίσουμε ότι, καθημερινά δημιουργούνται κι άλλες παρόμοιες συλλογικότητες τόσο στη χώρα μας όσο και σε άλλες, οι οποίες αγωνίζονται για την ποιότητα της ζωής μας και για ένα καλύτερο αύριο, είμαστε πλέον σε θέση να υποστηρίξουμε πως, κάτι αρχίζει να κινείται.

Οφείλουμε, κατά την άποψή μας, αφενός να στηρίξουμε τέτοιες δράσεις, αφετέρου να τους συγχαρούμε για το σθένος, την επιμονή και την υπομονή τους, ενάντια σε ένα ισχυρό κατεστημένο, το οποίο στην ουσία είναι σαθρό. Εξ ου και η σαπίλα…

Κι επειδή υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποι, οι οποίοι, για λόγους τους οποίους αντιλαμβανόμαστε, διστάζουν να «εκτεθούν» δημόσια είτε εκφράζοντας την άποψή τους, αντιστεκόμενοι σε όλη αυτή την κατρακύλα, είτε συμμετέχοντας σε τέτοιες δράσεις, κλείνοντας το σημερινό σημείωμα, θα υπενθυμίσουμε ένα από τα σοφά αποφθέγματα του Μαχάτμα Γκάντι, αυτού του πολιτικού, του στοχαστή, του επαναστάτη ακτιβιστή, του εμπνευστή της μεθόδου παθητικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών:  «Είναι καλύτερα να στέκεσαι όρθιος με σπασμένο και μπανταρισμένο κεφάλι, από το να σέρνεσαι με την κοιλιά για να γλιτώσεις το κεφάλι σου».