Πόλεμος ίσον Παράνοια

Εφημερίδα Σταθμός

Παράνοια ο κάθε πόλεμος. Παρανοϊκοί όσοι τους προκαλούν. Κι όμως. Στην μακραίωνη ιστορία της ανθρωπότητας καταγράφονται χιλιάδες πόλεμοι. Στα σχολικά μας χρόνια μας διδάσκουν (;;;) τις αιτίες και τις αφορμές ενός εκάστου. Μέχρι εκεί. Εκεί σταματάει η «εκπαίδευση», εκτός κι εάν ένας «φωτισμένος» εκπαιδευτικός ξεφύγει από την προκαθορισμένη ύλη και πάει παρακάτω. Να «γρατζουνίσει» λίγο το παιδικό μυαλό στην κατεύθυνση της κριτικής σκέψης. Στο «γιατί» ο άνθρωπος σκοτώνει συνάνθρωπό του. Τόσο απλά. Ευτυχώς και «φωτισμένοι» εκπαιδευτικοί υπάρχουν, αλλά και γονείς.

Κάτι ακόμα. Αρνούμαστε να κατανοήσουμε το γιατί σπαταλιέται 1 δις δολάρια την ημέρα για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη πεθαίνουν από την πείνα και τις αρρώστιες. Πέρα όμως από το οικονομικό κόστος και την καταστροφή/μόλυνση του περιβάλλοντος, το σημαντικότερο όλων είναι η στυγερή δολοφονία χιλιάδων αθώων ανθρώπων.

Δεν θα αναλύσουμε το τεράστιο αυτό θέμα. Απλά, θα μεταφέρουμε αυτούσια την άποψη του Παντελή Μπουκάλα, ποιητή, συγγραφέα, αρθρογράφου και  μεταφραστή, τιμημένου με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων 2024, όπως δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή», την οποία συνυπογράφουμε:

«Ο άνθρωπος που “δεν φοβάται τίποτα”»

«Αν ήταν ο διευθύνων σύμβουλος μιας σοβαρής επιχείρησης, οι ιδιοκτήτες και οι μέτοχοι θα τον απέρριπταν αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα) άνευ πολλών επαίνων. Κι αν ήταν καπετάνιος επιβατηγού ή κυβερνήτης πολεμικού σκάφους, την εξουσία του θα την ακύρωνε εμπράκτως το ίδιο το πλήρωμα, πριν προλάβουν να δράσουν οι ανώτεροί του. Ο Ντόναλντ Τραμπ όμως είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Δηλαδή διοικητής του «ισχυρότερου στρατού στην ιστορία της ανθρωπότητας», όπως συνηθίζει να καυχιέται στο θλιβερά φτωχό ιδίωμά του. Δηλαδή πλανητάρχης.

Ως εκ τούτου, οι αλλοπρόσαλλες ιδέες του, οι χυδαίες επιθέσεις εναντίον συμμάχων του, το παιδαριωδώς προσβλητικό «χιούμορ» του, όλα όσα αποκαλύπτουν πνευματική ανωριμότητα και ηθική αναλγησία, θεωρούνται από τους κατωτέρους του (υπουργούς, διπλωμάτες, πρέσβεις, «ενσωματωμένους» δημοσιογράφους) κάτι σαν Λόγος Θεού. Ταυτόσημα της Σοφίας, της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης. Είτε τη Γροιλανδία αφορούν ή τη Βενεζουέλα, είτε το Ιράν ή την Κούβα, είτε τον Στάρμερ ή τον Ζελένσκι, είτε το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε., την έρμη Μέση Ανατολή.

Προχθές ο Μάικ Βαλτς, ο πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, διαβεβαίωσε το οικουμενικό κοινό ότι «ο πρόεδρος δεν παίζει». Αλίμονο, τι άλλο θα έλεγε. Πώς να αμφισβητήσει τον Τραμπ ένας ευεργετημένος λάτρης του. «Δεν παίζει» λοιπόν ο πλανητάρχης όταν δηλώνει «Μπορεί να χτυπήσουμε ξανά το νησί Χαργκ, απλώς για πλάκα», έστω κι αν αυτό το «για πλάκα» ηχεί ανατριχιαστικό. «Δεν παίζει» όταν λέει «Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω με την Κούβα», κι ας φανερώνει η δήλωσή του την πιο αμοραλιστική αποικιοκρατική βουλιμία. Και «δεν παίζει» ούτε παιδιαρίζει όταν διαβεβαιώνει ότι «δεν φοβάται τίποτα». Δυστυχώς, στην περίπτωσή του η έλλειψη φόβου υποδηλώνει ότι δρα χωρίς αίσθημα ευθύνης και ότι κρίνει ανόητη την προσφυγή σε δεύτερες σκέψεις.

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, όλοι οι υπόλοιποι είμαστε υποχρεωμένοι να φοβόμαστε. Ιδίως εμείς στην Ελλάδα, που τάχα «συγκαθορίζει τις εξελίξεις». Οι πολιτικοί στρατηγοί μας, πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας, ανταγωνιζόμενοι για τις «δάφνες», ισχυρίζονται ότι «αμυνόμεθα του πατρίου εδάφους» (και του βαλαντίου μας) με τους Patriot των ημετέρων δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία. Επιπλέον, διατείνονται ότι αναχαιτίζοντας τους πυραύλους που εξαπολύει το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς κατά του επίσης θεοκρατικού των γειτόνων του «δεν εμπλεκόμεθα». Κι εδώ για παιχνίδι πρόκειται. Ένα επικίνδυνα επιπόλαιο παιχνίδι λέξεων».

*Διαβάζουμε: «Η παράνοια είναι διαταραχή του περιεχομένου της σκέψεως που χαρακτηρίζεται από την παρουσία παραληρηματικών ιδεών και γενικευμένη δυσπιστία προς τους άλλους. Είναι κεντρικό σύμπτωμα της ψύχωσης. Ορίζεται ως διαδικασία της σκέψης που δημιουργεί ψευδείς απειλές για το άτομο με σκοπό την απόδοση ευθυνών στον εξωτερικό κόσμο. Η παρανοϊκή σκέψη περιλαμβάνει παραληρηματικές ιδέες καταδίωξης ή/και συνωμοσίας».

Σημείωση: Η οποιαδήποτε ομοιότητα με σύγχρονους ηγέτες, δεν είναι συμπτωματική…