Προσυπογράφουμε

Εφημερίδα Σταθμός

Με δυο παραδείγματα θα ασχοληθεί η στήλη.

Το πρώτο αφορά στις ευχαριστίες της Συντονίστριας Διευθύντριας του Αναισθησιολογικού Τμήματος & υπεύθυνης του Ιατρείου Πόνου του νοσοκομείου μας Έλλης Καρανίκα (να σημειώσουμε ότι, η επί σειρά πολλών ετών προσφορά της στο Ιατρείο Πόνου είναι εθελοντική και αυτό σημαίνει πολλά για τον άνθρωπο Έλλη Καρανίκα, η οποία, κατά την άποψή μας, θα πρόσφερε τα μάλα σε όποια θέση κι εάν βρισκόταν) και το δεύτερο, στις διαχρονικές παρεμβάσεις του Νίκου Ιερομνήμων, του γνωστού «Γεωδίφη», ο οποίος τολμά να κάνει δημόσιες παρεμβάσεις με άποψη, και παράλληλα στηριγμένες στην επιστήμη.

Ξεκινάμε.

Η Έλλη Καρανίκα στην τελευταία της παρέμβαση, προβαίνει «σε μια επιγραμματική αναδρομή στις πιο σημαντικές δωρεές, υψηλού συνολικού κόστους, που πραγματοποιήθηκαν στην διάρκεια της θητείας μου μέχρι σήμερα, ειδικά στα παραπάνω τμήματα όπου έχω την τιμή να προΐσταμαι επί σειρά ετών- και να ευχαριστήσω δημοσίως όσους ανταποκρίθηκαν στα κατά καιρούς αιτήματά μου (και ήταν πολλά!)» όπως η ίδια αναφέρει.

Σε ένα άλλο σημείο, σημειώνει: «Όσο κι αν μπορεί και υποχρεούται το κράτος να καλύπτει ανάγκες νοσοκομειακού εξοπλισμού, η αυθόρμητη δωρεά των Πολιτών δεν είναι μια απλή δωρεά, είναι μια κατάθεση ψυχής! Είναι η συνέχεια μιας παράδοσης που ξεκινά από τη Αρχαία Ελλάδα, όπου οι Πολίτες στήριζαν το κοινό καλό με χορηγίες. Μέσα από την γενναιοδωρία των σύγχρονων δωρητών, αυτή η παράδοση ζει».

Καταλήγοντας και αφού τονίζει πως «οι δωρεές προς το νοσοκομείο μας έγιναν θεσμός», επικαλείται τον ιστορικό Γάλλο πολιτικό στοχαστή και ιστορικό Αλεξίς ντε Τοκβίλ, ο οποίος υποστήριζε πως «οι θεσμοί αντέχουν μόνο όσο αντέχουν τα ήθη που τους στηρίζουν».

Ουδόλως διαφωνούμε πως οι δωρεές είναι κατάθεση ψυχής. Ιδίως οι δωρεές που δεν έχουν οικονομικά οφέλη για τους δωρητές (φορολογική έκπτωση κ.ά.), χωρίς αυτό βέβαια να δαιμονοποιεί καλά και σώνει τις δωρεές που προέρχονται από τους «έχοντες».

Όμως - και με αυτό θα κλείσουμε την αναφορά μας στην «καλή μας τη γιατρό» – δεν μας αφήνει αδιάφορους η αναφορά της σε μερικά από τα μεγαλύτερα ξενοδοχειακά συγκροτήματα του νησιού μας, τα οποία όχι απλά αρνήθηκαν να συνεισφέρουν οικονομικά σε ένα από τα αιτήματά της, αλλά ούτε καν απάντησαν. Καθαρά αλαζονική συμπεριφορά.

«Δεν ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν δωρεά, κανένας πολίτης ή φορέας δεν υποχρεούται» μας λέει η κα Καρανίκα. Συμφωνούμε απολύτως μαζί της, όπως επίσης συμφωνούμε με την επισήμανσή της πως όλοι «κρινόμαστε αναλόγως». Όμως, άποψή μας είναι πως, τα μεγάλα clubs ουδόλως ενδιαφέρονται για το κοινωνικό προφίλ της επιχείρησής τους. Το μόνο ενδιαφέρον τους είναι τα deals και τα οφέλη που θα αποκομίσουν. Οπότε, ουδεμία έκπληξη.

Το δεύτερο παράδειγμα, αφορά στον «Γεωδίφη», κατά κόσμον Νίκο Ιερομνήμων.

Αναφέρεται σε «ένα ανησυχητικό παράδοξο της εποχής μας», με παράδειγμα τον εγκαταλελειμμένο και ρημαγμένο «κήπο του μισητού Cesare Maria De Vecchi στο Κυβερνείο της Κω», του οποίου από το σεισμό του ’17 η είσοδος της περίφραξης κινδυνεύει να πέσει και να χαθεί. «Το έχω επισημάνει αρκετές φορές, ωστόσο επικρατεί το διαχρονικό: φωνή βοώντος εν τη ερήμω» σημειώνει, αναφέροντας πλείστα όσα σχετικά παραδείγματα.

Προσυπογράφουμε όλες τις επισημάνσεις του, όπως λ.χ.:

«…πρόκειται για ένα συναρπαστικό και ανησυχητικό παράδοξο της εποχής μας: όσο περισσότερα δεδομένα συσσωρεύουμε ως κοινωνία τόσο περισσότερος χώρος φαίνεται να ανοίγεται για όσους επιλέγουν να τα αγνοήσουν» τονίζει.

«Όταν οι ηγεσίες αποστασιοποιούνται από την γνώση και αντ' αυτού ασπάζονται αποκλειστικά το δόγμα της οικονομικής ευκολίας, η κοινωνία εισέρχεται σε ένα έδαφος ανυπολόγιστου κινδύνου».

«Η θεσμοθετημένη μυωπία γίνεται το τέλειο έδαφος για μια τάξη που προτιμά τα χειροκροτήματα των αρεστών έναντι στη λογική, την ασφάλεια για το καλό των μελλοντικών γενεών».

«Τελικά, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο η επιδείνωση του κλίματος ή του δημόσιου συμφέροντος που επικαλούνται, αλλά και η διάβρωση της αλήθειας ως θεμελίου της συνύπαρξης».