Περί εμπιστοσύνης ο λόγος

Εφημερίδα Σταθμός

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας και πώς αυτό επιδρά στους πολίτες της, χρήζει κοινωνιολογικής και ψυχολογικής ανάλυσης.

Εμείς απλά θα πούμε πως, δε υφίσταται πλέον εμπιστοσύνη των πολιτών προς την πολιτική, τα κόμματα, τους θεσμούς…

Τα πάντα μάς έχουν προδώσει. Με την ανοχή μας; Ίσως. Όμως, ακόμα κι έτσι, την ευθύνη φέρει στο ακέραιο η πολιτική που εφαρμόζεται και κατ΄ επέκταση, οι πολιτικοί που μας διοικούν.

Μοιάζουμε με κοινωνία η οποία κινείται μέσα σε ένα νέφος. Μια κοινωνία που προσπαθεί απεγνωσμένα να ανοίξει ένα «παράθυρο» για να μπει λίγος ήλιος, αλλά εις μάτην.

Η διάψευση των προσδοκιών, τα απανωτά «χτυπήματα» με τα λογής – λογής σκάνδαλα, μας έχουν εξουθενώσει.

Οι ανόητα φτηνές δικαιολογίες και οι προσπάθειες των «χθεσινών» να αποδείξουν πως είναι καλύτεροι των «σημερινών», πέφτουν στο καινό. Δεν πείθουν. Οι δε «σημερινοί, τσαλαβουτάνε στα βρώμικα νερά που οι ίδιοι δημιούργησαν, σε μια προσπάθεια να συγκριθούν με τους «πριν» και να αποδείξουν πως αυτοί είναι αποδοτικότεροι, πως αυτοί είναι η εγγύηση για το… καλύτερο αύριο.

Κατά την άποψή μας, άπαντες, τόσο οι της σημερινής κυβέρνησης όσο και οι διεκδικούντες την εξουσία, βρίσκονται σε ταραχή.

Και δικαιολογημένα, διότι, ακόμα και οι δημοσκοπήσεις τις οποίες ενίοτε αμφισβητούμε, δεν μπορούν να κρύψουν τη δυσαρέσκεια και την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών πως όλους αυτούς τους… «σωτήρες».

Για του λόγου το αληθές και σύμφωνα με επίσημες έρευνες:

• το 71% δεν εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη,
• το 86% δεν εμπιστεύεται τα πολιτικά κόμματα,
• το 97% του πληθυσμού πιστεύει ότι η διαφθορά είναι ευρέως διαδεδομένη,
• το 92% δεν εμπιστεύεται τα ΜΜΕ.

Με λίγα λόγια, καταδεικνύεται περίτρανα η έλλειψη εμπιστοσύνης, η οποία ούτως ή άλλως ήταν εμφανής στις τελευταίες εκλογές με την τεράστια αποχή των ψηφοφόρων από τις κάλπες. Ήταν ένα ηχηρότατο μήνυμα, το οποίο όμως, φαίνεται ότι δεν πτοεί το πολιτικό «σύστημα».

Όπως έχουμε ξαναγράψει, τη χώρα μας τη διοικεί μια μειοψηφία. Και σε τοπικό επίπεδο συμβαίνει το αυτό. Δεν τους ενδιαφέρει το πόσοι θα ψηφίσουν, δεν τους ενδιαφέρει η συμμετοχή, αλλά μόνο το πόσες «μονάδες» θα ξεπεράσει ο ένας τον άλλο και θα στεφθεί νικητής.

Και βέβαια, οι διαχρονικές «αξίες» των πολιτικών μας, ήτοι «παραλάβαμε χάος» ή το επικρατέστερο στις μέρες μας, το φόβητρο της ακυβερνησίας σε περίπτωση που το κυβερνόν κόμμα δεν καταφέρει την αυτοδυναμία, καλά κρατούν. Ενίοτε πείθουν…

Διαβάζουμε:

«Η απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών στους πολιτικούς έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία της πολιτικής ζωής, ωστόσο τα τελευταία χρόνια η ένταση του φαινομένου έχει ενταθεί. Σκάνδαλα, διαφθορά, επικοινωνιακές στρατηγικές που υποβαθμίζουν την ουσία της πολιτικής και η συνεχής αίσθηση ότι οι πολιτικοί λειτουργούν προς ίδιον όφελος, ενισχύουν την απογοήτευση των πολιτών. Η αίσθηση ότι οι πολιτικοί δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, αλλά κινούνται με γνώμονα μικροκομματικά συμφέροντα, συντηρεί το κλίμα δυσπιστίας.

Η αποδοχή αυτής της αντίληψης εγκυμονεί σοβαρούς συστημικούς κινδύνους για την πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Μπορεί να οδηγήσει στην ενίσχυση αντιδημοκρατικών και ακραίων πολιτικών κινημάτων. Η επιδείνωση της αποδοχής των πολιτικών μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές ανισότητες και αποκλεισμούς, διευρύνοντας το χάσμα μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Αν οι πολίτες δεν αισθάνονται ότι οι πολιτικοί εκπροσωπούν τα συμφέροντά τους, ενδέχεται να αναπτύξουν μεγαλύτερη αποξένωση και θυμό, που με τη σειρά του μπορεί να προκαλέσει κοινωνικές εντάσεις και να εκτραχύνει τις πολιτικές συγκρούσεις.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης δεν περιορίζεται μόνο στην πολιτική σφαίρα· έχει και άμεσες οικονομικές συνέπειες. Όταν οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους προς το πολιτικό σύστημα, η ικανότητα των κυβερνήσεων να εφαρμόσουν αποτελεσματικές πολιτικές μειώνεται σημαντικά.

Δυστυχώς  σήμερα αυτή η παγιωμένη αντίληψη απώλειας της εμπιστοσύνης αντί να μειώνεται, αυξάνεται ραγδαία με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ελληνική κοινωνία».