Στην αυγή του νέου χρόνου

Εφημερίδα Σταθμός

Μπήκαμε στο «σωτήριο» έτος 2025!!! Μπορεί κάποιοι να κάνουν απολογισμό, κάποιοι να σχεδιάζουν και άλλοι να αδιαφορούν και για τα δύο σκεφτόμενοι, ίσως, πως τίποτα δεν ωφελεί εάν δεν αναγνωρίζουμε τις ευθύνες μας για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Απαιτεί δύναμη η ανάληψη ευθύνης. Ενίοτε, προκαλεί πόνο. Κύρια όμως, αυτογνωσία και ενσυναίσθηση. Κατά την άποψή μας, το να αναγνωρίζουμε τις ευθύνες μας όχι μόνο σε ό,τι μας αναλογεί, όπως πολύ εύκολα λέμε (που τελικά ούτε αυτό κάνουμε…), αλλά ακόμα παραπέρα, μάς κάνει καλύτερους ανθρώπους, μάς εξελίσσει.

Για το λόγο αυτό, αφιερώνουμε ένα ποίημα από τον «ποιητή των ονείρων», τον σπουδαίο Τάσο Λειβαδίτη, με τίτλο «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος»:

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.

Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄ τις φωνές.
Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία. Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.

Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.

Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄ αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.

Δε θα διστάσεις.

Θ΄ απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου

Θ΄ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.

Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου

Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄ αποχαιρετήσεις όλ΄ αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄ άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.