Υπάρχει Τύπος σήμερα;

Εφημερίδα Σταθμός

Το ερώτημα, ρητορικό ή μη, αν υπάρχει Τύπος σήμερα στην Ελλάδα και αν επιτελεί τον ρόλο του, τέθηκε τόσο από τον κεντρικό ομιλητή της εκδήλωσης του «Ομίλου» Κώστα Μποτόπουλο όσο και από τον ανεξάρτητο πλέον δημοτικό σύμβουλο Κω και ιδρυτικό μέλος του «Ομίλου» Παναγιώτη Αβρίθη.

Τι είπαν:

Ο κ. Μποτόπουλος, αναφερόμενος στα «θεσμικά αντίβαρα» που υπάρχουν στο σύστημα μας και βρίσκονται κάτω από τα κόμματα, δηλαδή, στους θεσμούς, πέραν της αμιγούς πολιτικής, οι οποίοι ασκούν έλεγχο στην εξουσία, όπως είναι η Δικαιοσύνη που είναι η τρίτη εξουσία, ο Τύπος που είναι η τέταρτη εξουσία, η Κοινωνία των Πολιτών και οι Ανεξάρτητες Αρχές, είπε: «Αν δεν αφήσουμε τον ανεξάρτητο να είναι ανεξάρτητος, αν δεν αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της (επαρκείς πόροι, παραδικαστικά κυκλώματα, κ.λ.π.), ο Τύπος που έχει εξαφανιστεί ο ρόλος του ως ελεγκτής της εξουσίας γιατί όταν όλη η συζήτηση στον Τύπο γίνεται μέσα από το διαδίκτυο και μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν είναι πολιτικός έλεγχος και πολιτική συζήτηση, χάνεται κάθε έννοια τέτοιου ελέγχου. Δεν μπορούν να παίξουν ρόλο θεσμικού αντιβάρου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το λέει και η λέξη, για να κάνουμε παρέα. Πώς θα ασκήσεις έλεγχο στην εξουσία όταν ο ρόλος σου είναι να κάνεις παρέα, να βγεις για πάρτυ; Διαστρεβλώνουμε τους ρόλους και γι αυτό τίποτα δεν λειτουργεί σωστά».

Από την πλευρά του ο κ. Αβρίθης, αναρωτήθηκε: «Ποια είναι η τέταρτη εξουσία; Ο Τύπος. Ο Τύπος τι είναι σήμερα; Υπάρχει Τύπος σήμερα;» και εξέφρασε την άποψη πως: «Υπάρχει Τύπος που είναι απόλυτα κατευθυνόμενος να μας ταΐζει και να μας ποτίζει, αυτό που λένε οι Φαρμακοποιοί, σαν να ‘μαστε ναρκωμένοι, να μην βλέπουμε τίποτα μπροστά μας».

Τους ακούσαμε με μεγάλη προσοχή και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί τους, δηλαδή, ότι ο Τύπος έχει προβλήματα. Προβλήματα που δημιουργήθηκαν μέσα στα χρόνια, ενώ θα περίμενε κανείς, μετά τη διακοπή του μονοπωλίου από την πάλαι ποτέ κρατική ραδιοτηλεόραση και την εμφάνιση της «ελεύθερης» όπως την ονομάζαμε τότε, η κατάσταση να είναι διαφορετική.

Και όντως, ήταν διαφορετική. Για κάμποσα χρόνια υπήρχε ελευθερία λόγου, γραπτού και προφορικού, υπήρχε ελευθερία έκφρασης άποψης.

Με τα χρόνια όμως, αυτή η «ελευθερία» διαβρώθηκε, αλλά και πολεμήθηκε.

Ένα μέρος του Τύπου μετατράπηκε σε κομματικό όργανο. Δημοσιογράφοι έγιναν υπάλληλοι κομματικών εφημερίδων – ραδιοφώνων, υπάλληλοι πολιτικών, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως, δημοσιογράφοι εργαζόμενοι σε μεγάλα Μέσα, εφημερίδες ή τηλεόραση, δεν υπακούουν στη «γραμμή» του εργοδότη τους ο οποίος με τη σειρά του, εάν δεν είναι κομματικό στέλεχος, εξαρτάται από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Κάποιοι το επιλέγουν από ανάγκη, άλλοι γιατί αυτό τους αρέσει.

Όμως, υπάρχει και η αντίπερα όχθη. Και υπάρχει σε όλα τα Μέσα. Και σε εφημερίδες και σε ραδιόφωνα και στην εξέλιξή τους, δηλαδή, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. 

Αν αποτελούν τη μειοψηφία ή όχι, εμείς δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε.

Υπάρχουν Μέσα στην επικράτεια που κρατούν τις αρχές της δημοσιογραφίας, που προσπαθούν, μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό, να επιβιώσουν στηριζόμενα αποκλειστικά από τους αναγνώστες – ακροατές τους. Και μέχρι σήμερα τα καταφέρνουν.

Όμως, για να καταλήξουμε, αυτά τα Μέσα δεν αρέσουν σε κανέναν.

Κατά την άποψή μας, ούτε στους δύο ομιλητές. Η κριτική πονάει. Ο δε έλεγχος, ακόμα περισσότερο. Άλλωστε, μη λησμονούμε ότι η χώρα μας τα τελευταία κυρίως χρόνια, κατατάσσεται στην τελευταία θέση των κρατών της Ε.Ε. ως προς την ελευθερία του Τύπου.

Εν κατακλείδι: Ο Τύπος περνάει κρίση αρκετά χρόνια τώρα. Το τι θα υπηρετήσει ο κάθε δημοσιογράφος, είναι επιλογή του. Τα πάντα είναι επιλογές.

Εμείς υποκλινόμαστε σε Δημοσιογράφους που συνεχίζουν με ψηλά το κεφάλι, αποκαλύπτουν σκάνδαλα και κάθε είδους παρανομία, διακινδυνεύοντας ακόμα και την ίδια τους τη ζωή. Και τέτοια παραδείγματα έχουμε…