Εργαζόμενοι συνταξιούχοι και… χαιρόμαστε!!!

Εφημερίδα Σταθμός

Η σύνταξη που λαμβάνει ένας εργαζόμενος όταν φτάσει στο όριο ηλικίας που προβλέπει ο νόμος, είναι μια οικονομική αποζημίωση για τα χρήματα που έχει δώσει όλα τα χρόνια της εργασίας του σε κάποιο «ταμείο». Δηλαδή, αποταμιεύει ένα ποσό κάθε μήνα από τον μισθό του, προκειμένου όταν σταματήσει να εργάζεται να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς.

Αυτό, λοιπόν, το αξιοπρεπώς, στη χώρα μας το έχουμε ξεχάσει προ πολλού. Το μεγαλύτερο ποσοστό των συνταξιούχων λαμβάνει μια πενιχρή σύνταξη, παρά τα χρήματα που του έχουν παρακρατηθεί επί σειρά ετών. Οι πιο «τυχεροί» βρίσκουν μια δεύτερη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα. Εννοείται ότι η όποια αμοιβή λαμβάνει δεν καταγράφεται… Παράνομο; Παράνομο.

Όμως, το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα και ταυτόχρονα ερώτημα, σαφώς ρητορικό, είναι, το γιατί εξαναγκάζεται ένας άνθρωπος να δουλέψει και μετά την συνταξιοδότησή του;

Σε μια πολιτισμένη και δημοκρατική χώρα, δεν επιτρέπεται να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι όμως, στη χώρα μας συνέβαινε και συμβαίνει. Μάλιστα, το ίδιο το κράτος επιβραβεύει πλέον αυτή τη «συνήθεια», αφού επιτρέπει την «επίσημη» εργασία των συνταξιούχων, με το αζημίωτο βέβαια. Εκεί που δεν κέρδιζε κάτι, τώρα κερδίζει αφού παρακρατά μέρος της σύνταξης και παράλληλα, παρακρατά και μια ειδική εισφορά υπέρ ΕΦΚΑ.

Διαβάζουμε:

«Διπλασιάστηκαν σε 4 μήνες οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι. Εντυπωσιακή αύξηση σημείωσε ο αριθμός των συνταξιούχων που εργάζονται επισήμως, μετά την κατάργηση της περικοπής της σύνταξης κατά 30% από την αρχή του έτους

Στο υπουργείο Εργασίας εκτιμούν ότι οι δηλώσεις εργαζόμενων συνταξιούχων στην ειδική πλατφόρμα του ΕΦΚΑ θα ξεπεράσουν τις 100.000 και θα φθάσουν πολύ κοντά στον πραγματικό αριθμό των συνταξιούχων που εργάζονται με μαύρη εργασία…

… Σύμφωνα με τον υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Πάνο Τσακλόγλου, το μέτρο αυτό βοηθάει τους συνταξιούχους να αυξήσουν τα εισοδήματά τους αλλά και τη μελλοντική τους σύνταξη, καθώς ο επιπλέον χρόνος ασφάλισης, αμέσως μετά τη λήξη της απασχόλησης, με νέα αίτηση του συνταξιούχου θα προσμετρηθεί στον συντάξιμο χρόνο και θα οδηγήσει σε αύξηση της σύνταξης. Γι’ αυτόν τον λόγο, σύμφωνα με τον αρμόδιο για τα ασφαλιστικά θέματα υφυπουργό, το μέτρο μέχρι στιγμής έχει πολύ μεγαλύτερη επιτυχία ακόμη και από αυτήν που είχαν αρχικά εκτιμήσει στο υπουργείο».

Αυτό, λοιπόν, που αντιλαμβανόμαστε είναι ότι, αφενός η πολιτεία παραδέχεται «επισήμως» ότι, οι συντάξεις είναι χαρτζιλίκι, αφετέρου, νομιμοποιεί και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τα οποία, όπως λέγεται, θα φτάσουν τα 72 έτη!!!

Αυτό που δεν λέγεται, είναι, εάν και μετά τα 72 έτη θα ισχύει το «επίσημο» καθεστώς της δεύτερης δουλειάς…

Κατά την άποψή μας, θα ισχύει διότι, αυξήσεις στις συντάξεις, αυξήσεις που θα επιτρέπουν στον επί πολλά χρόνια εργαζόμενο να ζει με αξιοπρέπεια, δεν πρόκειται να δοθούν.

Κι ενώ το θέμα είναι βαθιά κοινωνικό, πλήττει στην καρδιά το εργατικό δυναμικό της χώρα μας, σθεναρή αντίδραση από την ίδια την κοινωνία, από τους ίδιους τους εργαζόμενους, δεν υπάρχει.

Γιατί;

«Εδώ και πολλά χρόνια ξέρουμε αρκετά για την ψυχολογία στην πολιτική επιστήμη και στην κοινωνιολογία. Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι πολλοί άνθρωποι που χάνουν τη δουλειά τους αισθάνονται προσωπικά ένοχοι γι’ αυτή την εξέλιξη. Αυτός ο κόσμος δεν θα βγει στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί. Ξέρουμε, λοιπόν, ότι ο θυμός πάει κάπου, μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Κατάθλιψη, για παράδειγμα» λέει ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Σένετ.

Με λίγα λόγια, ο λαός, αυτή η παραγωγική τάξη, περιορίζεται σε μια όποια βελτίωση της θέσης της μέσα στο «σύστημα» και όχι στην ανατροπή του.

Κι αυτό το γνωρίζουν – διαχρονικά - πολύ καλά οι κρατούντες.