Ένα μη ρητορικό ερώτημα…

Εφημερίδα Σταθμός

Από τις αρχές του φετινού Γενάρη, ο «Όμιλος για την Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση» ξεκίνησε μια προσπάθεια δημόσιου διαλόγου, εκθέτοντας τις θέσεις του για το μέλλον της Κω, που σε αυτή τη φάση αφορούν στη σύνταξη χωροταξικού σχεδίου.  Στην πρώτη παρέμβασή του δημοσίευσε τους προτεινόμενους άξονες και τις δράσεις για τον διάλογο. Στη συνέχεια, χώρισε το μέγα αυτό θέμα σε 4 κεφάλαια.

Ήτοι:

α) Ο ζωτικός χώρος της Κω και οι απαιτήσεις του

β) Γεωργία - κτηνοτροφία - τουρισμός

γ) Οικιστική και πολεοδομική ανασυγκρότηση

δ) Χωροθέτηση ειδικών χρήσεων.

Δυστυχώς, μέχρι και σήμερα, ανταπόκριση καμία!!!

Ούτε από τη δημοτική αρχή (την οποία να σημειώσουμε ο Όμιλος στήριξε, γεγονός που κατά την άποψή μας σημαίνει πως γνώριζε εκ των προτέρων τις θέσεις των πρώην δημάρχων και των μελών του Ομίλου) ούτε από τους επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων, ούτε από δημοτικούς και επαρχιακούς συμβούλους, ούτε από συλλόγους επιστημονικούς, πολιτιστικούς κ.λ.π.

Με δεδομένο δε ότι, πρωτοκλασάτο στέλεχος της δημοτικής αρχής συμμετέχει στα ιδρυτικά μέλη του Ομίλου, ενισχύει την άποψη ότι, ευθύς εξ αρχής γνώριζαν τόσο τις αδυναμίες όσο και τις προτεινόμενες λύσεις του μεγάλου αυτού θέματος που πιπιλάνε επί σειρά ετών, το περιβόητο χωροταξικό σχέδιο.

Οφείλουμε να αναφέρουμε πως, κάποιοι οι οποίοι θέλουν μετ’ επιτάσεως να μένουν στο παρελθόν διότι, κατά την άποψή μας δεν τολμούν να αγγίξουν το παρόν αφού οι παρεμβάσεις τους είναι ελάχιστες με τις περισσότερες σε λάθος κατευθύνσεις, κατηγορούν – υπογείως και ουδέποτε δημοσίως – τους πρώην δημάρχους για τα λάθη τους, λες και οι ίδιοι είναι  «άσπιλοι», «αμόλυντοι» ή όλα αυτά τα χρόνια κατάφεραν να τα διορθώσουν. Δεν θα σχολιάσουμε το πόσο ήταν «παρόντες» τότε που γίνονταν τα λάθη, γιατί λάθη έγιναν, και πόσο «αγωνίστηκαν» για το… καλό του τόπου, όπως με θρασύτητα υποστηρίζουν. Το «καλό του τόπου» το βιώνουμε καθημερινά… 

Δεν θα μείνουμε, λοιπόν, σε αυτό το φτηνό, παιδιάστικο και βαρετό κατά την άποψή μας επιχείρημα διότι, ο καθένας έχει δικαίωμα στο λάθος, ακόμα – ακόμα και στην υπεροψία η οποία είναι ίδιον της εξουσίας. Αυτό που έχει σημασία και είναι ιδιαιτέρως σοβαρό, είναι εάν οι επισημάνσεις και οι προτάσεις των πρώην έχουν βάση. Αυτό και μόνο αυτό.

Άλλωστε, εκτιμούμε πως, με τα όσα έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα, ο Όμιλος αυτό επιθυμεί, τον διάλογο, έτσι ώστε, μέσα από τη ζύμωση των προτάσεων να μπει επιτέλους το νερό στ’ αυλάκι (ήδη υπάρχει από παλαιότερα χρόνια «μαγιά» από αξιόλογους συμπολίτες μας) για να πάει ο μικρόκοσμός μας ένα βήμα παραπέρα. Να «κληρονομηθεί» στις επόμενες γενιές ένας καλύτερος τόπος, δομημένος με αξίες, με λυμένα πρακτικά ζητήματα όπως λ.χ. είναι το χωροταξικό (και όχι μόνο…), που στόχος τους θα είναι η ποιότητα ζωής των κατοίκων του και όχι μονομερώς ο αριθμός των επισκεπτών μας.

Μόνο μια κοινωνία που αγωνίζεται για την ουσία και όχι για το εφήμερο, έχει μέλλον. Διαφορετικά… Σαφέστατα θα πρέπει να έχει και ηγέτες με τόλμη, όραμα, εντιμότητα και σοβαρότητα.

Καταλήγοντας. Είναι αλήθεια πως, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πολλά προβλήματα όπως τα οικονομικά μας και η αέναη προσπάθεια να τα «διορθώσουμε», όπως είναι η φροντίδα υγείας που την ακούμε αλλά δεν την βλέπουμε, η εκπαίδευση που μόνο «παίδευση» είναι, η προστασία του περιβάλλοντος και οι δραστηριότητες μας που το «πληγώνουν», ο πολιτισμός μας (μεγάλο ζητούμενο…) κ.λ.π. Όμως, κάποια στιγμή, οφείλουμε να βάλουμε ένα φρένο σ’ αυτή την κατρακύλα. Να ανακαλύψουμε ότι έχουμε τη δύναμη για να αναθεωρήσουμε τις επιλογές μας (θέλει πολύ κόπο και θάρρος…) και κυρίως, να αποτινάξουμε την μεμψιμοιρία και την μοιρολατρία που μας οδηγούν κατευθείαν στην παθητικότητα και στην τοξικότητα.

Δεν μας αξίζει αυτό που βιώνουμε ή μήπως όχι; Ιδού το ερώτημα το οποίο δεν είναι ρητορικό…