Ποιος θα μας φυλάξει από τους «φύλακες - δεσμοφύλακες»;;;

Εφημερίδα Σταθμός

Ο  στίχος «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις» είναι ένας από τους χαρακτηριστικότερους στίχους του Εθνικού μας Ύμνου όπου ο Διονύσιος Σολωμός, αναφερόμενος στα χρόνια της σκλαβιάς, αναπολεί τις περασμένες δόξες. Ο Ύμνος εις την Ελευθερία γράφτηκε το 1823 στην Ζάκυνθο, το 1828 μελοποιήθηκε από τον Νικόλαο Μάντζαρο και το 1864 καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος της πατρίδας μας.

Κάπως έτσι, λοιπόν, θα μπορούσαμε να περιγράψουμε το σήμερα με το χθες, έστω κι εάν στη δική μας περίπτωση αυτά τα «περασμένα μεγαλεία» είχαν τα προβλήματά τους, με κυρίαρχο ένα και μοναδικό. Την ανυπαρξία γερών θεμελίων…  Γι αυτό άλλωστε είναι «περασμένα».

Δεν αναφερθήκαμε τυχαία στον συγκεκριμένο στίχο. Μας «ενέπνευσε» η συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα μας η πρώην προϊσταμένη των Τεχνικών Υπηρεσιών του δήμου μας Έφη Αναγνωστίδου.

Και τι δεν θυμηθήκαμε!!!

Αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Απλά, κάποιοι παλιοί διαβάζοντας τη συνέντευξη θα αναπολούν (ίσως) εκείνες τις εποχές, ενώ κάποιοι νεότεροι θα αναρωτιούνται, γιατί τις πήρε ο κατήφορος τις Τεχνικές Υπηρεσίες (και όχι μόνο αυτές…) ενώ το λογικό θα ήταν, κάθε χρόνο να αναπτύσσονται όλο και καλύτερο, προς όφελος βεβαίως – βεβαίως των δημοτών. Ο καθένας ας δώσει τη δική του απάντηση. Η δική μας είναι, η σταδιακή πολιτική αποδυνάμωσης των δήμων και ο πλήρης έλεγχός τους από τα κέντρα λήψης τω αποφάσεων, κάποια από τα οποία βρίσκονται εντός των «τειχών» και κάποια εκτός… Γνωστά πράγματα που όμως αρεσκόμαστε ή βολευόμαστε να τα λησμονούμε.

Ας αλλάξουμε θέμα.

Όσο πλησιάζει η ημερομηνία κατάθεσης των εκλογικών συνδυασμών (31 Αυγούστου 2023), τόσο εμφανίζονται νέοι υποψήφιοι για δημοτικοί σύμβουλοι και περιφερειακοί.

Ας ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι, όλοι και όλες αγαπούν τον τόπο τους. Αυτό άλλωστε επικαλούνται μέσα από τις λιτές δηλώσεις τους όταν φωτογραφίζονται δίπλα στους επικεφαλής υποψηφίους δημάρχους/περιφερειάρχες.

Από εκεί και πέρα όμως, τι; Διότι, δεν αρκεί η «αγάπη» για να γίνει ένας ή μια πολίτης χρήσιμος/η, αποτελεσματικός/ή. Απαιτείται γνώση συνοδευόμενη από αποφασιστικότητα.

Οι μέχρι σήμερα τακτικές, ήτοι, οι πελατειακές σχέσεις, η εξάρτηση από τον εκάστοτε υπουργό ή βουλευτή, η ντε και καλά απόκτηση μιας θεσούλας, από αυτή του δημάρχου μέχρι του προέδρου μιας Χ. Ψ. δημοτικής επιχείρησης ή οργανισμού ή ακόμα ακόμα και του δημοτικού –κοινοτικού συμβούλου (έχει αίγλη η υπόθεση, αναγνωρισιμότητα…), έχουν οδηγήσει τον τόπο σε αδιέξοδα, τραγικά αδιέξοδα.

Ο αείμνηστος Μανώλης Γλέζος, όταν τον ρώτησαν γιατί δεν έθεσε για δεύτερη φορά υποψηφιότητα για πρόεδρος του χωριού του, είχε πει μεταξύ άλλων (περίπου, γιατί δεν θυμόμαστε επί λέξει τη δήλωσή του) ότι, εάν μέσα σε τέσσερα χρόνια δεν καταφέρει ένας πρόεδρος να βάλει τις βάσεις για να αλλάξει και η νοοτροπία και ο τόπος, έχει αποτύχει. Οπότε, γιατί να το ξαναπροσπαθήσει; Εάν δε, το καταφέρει, ε τότε, δεν χρειάζεται πια διότι πέτυχε αυτό που ήθελε.

Ο Μανόλης Γλέζος όμως, ήταν ένας, ήταν αυτό που λέμε «μεγάλος»… Δεν είχε ανάγκη από δόξες και τιμές για να «τρέφει» το «εγώ» του.

Και για να κλείνουμε το σημερινό μας σημείωμα, να πούμε και τούτο. Οι πυρκαγιές που κατακαίνε τη χώρα μας, δεν είναι τυχαίες. Δεν εννοούμε βέβαια ότι τις βάζουν εμπρηστές ή ότι φταίει ο παλιόκαιρος ή η κλιματική κρίση και όλα αυτά τα ανόητα που ακούμε να χρησιμοποιούν ως άλλοθι οι κυβερνώντες μας.

Η κλιματική κρίση πολύ πιθανόν να υπάρχει, δεν είμαστε επιστήμονες για να την αμφισβητήσουμε, αλλά δεν ευθύνεται αυτή για τις πυρκαγιές.

Η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τις πολιτικές που εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες, προετοιμάζοντας το έδαφος…

Όλο και λιγότερη πρόληψη. Αποδυνάμωση των Δασικών Υπηρεσιών, αποδυνάμωση  της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, ελαχιστοποίηση των κονδυλίων για την πυροπροστασία…

Κατά τα λοιπά, κάνουν «σχέδια» (ανεπαρκή όμως αποδεικνύεται) και μάλιστα «κοκορεύονται» για αυτά, λες και ανακάλυψαν την πυρίτιδα.

Να το ξαναγράψουμε: Ποιος θα μας φυλάξει από τους «φύλακες» που έχουν γίνει «δεσμοφύλακες»;;;