Από πού ξεκίνησα και πού πήγα…

Άννα Αυγούλη

Ντάλα μεσημέρι, ο ήλιος καίει και το αμάξι φούρνος.

Προτιμώ ανοιχτά τα τζάμια από τον κλιματισμό. Ποσώς σε ενδιαφέρει, απλά το αναφέρω.

Βάζω μπρος και ανοίγω το ραδιόφωνο.

Ο κακός χαμός με εγκαίνια, φιέστες, υποσχέσεις και το κυριότερο, η παρουσίαση ενός άλλου… κόσμου. Σε τούτον που ζω, δεν υπάρχουν.

Δεν βαριέσαι, σκέφτομαι. Προεκλογική περίοδο έχουμε. Τα ‘χουμε ξαναζήσει αυτά.

Μόνο που, βρε αγαπημένε μου, δεν ξέρω γιατί, ακούγοντάς τους μια τάση για έμετο την έχω. Μάλλον, λόγω ηλικίας, μου πέφτουν βαριά όλα αυτά.

Και η ώρα περνάει και πάμε όλοι σιγά – σιγά…

Κάποια στιγμή, πού θα πάει, θα φτάσουμε.

Ώρα για σκέψη, λοιπόν.

Ξέρεις κάτι; Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι στο παρά πέντε να ασχοληθώ με τα σόσιαλ. Όλο και περισσότερες «ειδήσεις» βγαίνουν από εκεί παρά με τον κλασικό τρόπο.

Τώρα θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις όπως πάντα, πραγματικές και ενδιαφέρουσες ειδήσεις δεν βγαίνουν. Κακιούλες και απωθημένα γράφονται, κάποιες φορές για να γελάμε, ενίοτε δε, και εμετικά.

Με ρωτάνε διάφοροι φίλοι και γνωστοί: Διάβασες στο face book αυτό που έγραψε ο Α,Β,Γ κ.λ.π. κ.λ.π.;

Όχι, απαντώ.

Έχασες, μου ανταπαντούν.

Γιατί ρε παιδιά; ρωτάω.

Κι αρχίζουν να μου λένε ιστορίες για αγρίους.

Με ιντριγκάρει το όλο θέμα. Αλλά και πάλι, γιατί πρέπει να με ενδιαφέρει η άποψη του Α,Β,Γ κ.λ.π. κ.λ.π., η οποία άποψη «θάβει» τους Δ,Ε,Ζ, κ.λ.π.κ.λ.π.;

Κουτσομπολιό του κερατά δηλαδή. Και όπως ξέρουμε πολύ καλά, κουτσομπολιό ίσον κακία.

Αρκετά με αυτό το θέμα. Θα το ξανασκεφτώ. Πάμε γι άλλα.

Εν των μεταξύ, το φανάρι έχει αναβοσβήσει ήδη τρεις φορές και ακόμα έχουμε… δρόμο. Μεγάλη η ουρά.

Δεν βαριέσαι. Μια στάλα είναι η Κως.

Αυτούς που σκέφτομαι και στεναχωριέμαι, είναι τους ντιλιβεράδες και τους μεταφορείς προϊόντων σε ξενοδοχεία και συναφείς επιχειρήσεις. Η πίεση και η κούραση στο κόκκινο.

Τώρα που είπα «κούραση», από τη μια συλλογίζομαι το τι τραβάνε οι νοσηλεύτριες στο νοσοκομείο μας και από την άλλη, τους πολιτικούς μας.

Ναι βρε παιδάκι μου. Δεν συγκρίνονται. Η ανατολή με τη δύση είναι. Το άσπρο με το μαύρο.

Όμως, σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση τους.

Τι είπες; Το καταλαβαίνεις για τις νοσηλεύτριες αλλά όχι για τους πολιτικούς;

Να στο κάνω λιανά.

Για τις νοσηλεύτριες δεν το συζητάμε. Η σωματική και η ψυχολογική τους κούραση, πιάνουν κόκκινο. Απορώ με τις αντοχές τους. Τις θαυμάζω και τις σέβομαι.

Για τους πολιτικούς μας. Προσπαθούσα τις προάλλες να μιλήσω με κάποιον και όταν τα κατάφερα, μου είπε πού ήταν την προηγούμενη, που βρισκόταν την ώρα που μιλάγαμε, πού θα πάει το απόγευμα, την επόμενη, την μεθεπόμενη….

Αλήθεια; Πού στο καλό βρίσκουν όλη αυτή την ενέργεια και γυρνάνε σαν τις μέλισσες;

Τι είπες; Στη δόξα και στο χρήμα;

Δεν έχεις άδικο.

Τώρα όμως που είπες χρήμα, τι θυμήθηκα!!! Έναν βουλευτή που παραπονέθηκε ότι, του μένουν καθαρά στην τσέπη 5.000 ευρώπουλα το μήνα και δεν τα βγάζει πέρα!!!!

Τον άκουσες κι εσύ; Ωραία.

Και τι έχεις να πεις;

Ότι και ψεύδεται και πληρώνεται.

Συμφωνώ και επαυξάνω, προσθέτοντας και το δούλεμα που μας ρίχνουν.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αν στον μισθό του προσθέσεις και όλα τα εξτρά, τα οποία απέκρυψε ο κύριος, τις μίζες από ενδεχόμενες «διευκολύνσεις», ενδεχόμενες λέω, το πρόσεξες αυτό, είναι πολύ το χρήμα... Το σημειώνω το «ενδεχόμενες» διότι, μπορεί για τον ΟΠΕΚΕΠΕ των εκατομμυρίων να βγαίνουν όλοι λάδι, δεν ήξεραν, δεν γνώριζαν, αλλά για μια κουβέντα παραπάνω με βλέπω με χειροπέδες και δεν τους αξίζει.

Αλλά και «καθαρός» να είναι ο κύριος βουλευτής, θα πρέπει να ντρέπεται με αυτά που λέει. Τι να πει ο καθένας των 800, 1.000 έστω και 1.500 ευρώ και αυτά μόνο στη διάρκεια της σεζόν. Ντροπή του και πάλι ντροπή του.

Αλλά θα μου πεις, εδώ μας κοροϊδεύουν μπρος στα μάτια μας και έχουν και τουπέ σαράντα καρδιναλίων… Και το χειρότερο, έχουν και κλακαδόρους.

Από πού ξεκίνησα και πού πήγα…

Α ναι, μόλις έφτασα σπίτι.

Σε αφήνω να ξεκουραστείς.

Φιλιά στην οικογένεια.

Υ.Σ.: Μόλις τώρα ήρθε απάντηση της ΔΕΥΑΚ στην «Αρωγή». Επειδή σέβομαι κι εκτιμώ την κυρία Παπαλεξίου η οποία υπογράφει κι επειδή δεν αμφισβητώ τι βλάβες και τα αίτια που τις προκαλούν όπως τα αναφέρει, θα απευθυνθώ στους πολιτικούς προϊσταμένους – διαχρονικά – λέγοντας πως, οι ευθύνες για την μη επίλυση του επί σειρά πολλών ετών προβλήματος, είναι αποκλειστικά δικές τους. Όφειλαν να έχουν λάβει μέτρα. Είναι υπόλογοι. Τελεία και παύλα.