Προπαντός, μη χαθεί ο προσανατολισμός

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, περιδιαβαίνοντας τον Τύπο, διαβάζω πολλά και διάφορα. Πέρα από τις πολιτικές αναλύσεις οι οποίες ποικίλουν, λογικό, στέκομαι σε απόψεις αναγνωστών ή αρθρογράφων. Κάποιες από αυτές με εντυπωσιάζουν, κύρια όταν δημοσιεύονται σε φιλοκυβερνητικά έντυπα και στέκονται «αντίθετα στο ρεύμα».

Εννοείς τι εννοώ.

Φαντάσου, για παράδειγμα, ένα Δωδεκανησιακό Μέσο φίλα προσκείμενο σε κάποιον δήμαρχο ή στον περιφερειάρχη, να γράφει ότι, ο δήμος ή η περιφέρεια κάπου τα έχουν κάνει μπάχαλο…

Δεν το φαντάζεσαι;

Τι μου λες τώρα… Είπαμε ότι, οι πολιτικοί δεν έχουν φαντασία όχι εμείς…

Για του λόγου το αληθές, στη «Ναυτεμπορική», την οποία δεν λες και αντικυβερνητική εφημερίδα, (παρένθεση: υπάρχουν ακόμα «πένες» που αρθρογραφούν ελεύθερα σε όλον τον Τύπο) διάβασα για το περιβόητο Ταμείο Ανάκαμψης.

Ναι, δεν έπεσα από τα σύννεφα, αλλά ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα ευχάριστα διότι, τέτοιες «διαπιστώσεις» τις περιμένω από τον Τύπο της αντίπερα όχθης…

Τέλος πάντων, το άρθρο επιβεβαιώνει τα όσα συζητάμε, υποψιαζόμαστε κ.λ.π. κ.λ.π.

Στο παραθέτω:

«Ταμείο Ανάκαμψης: Τα λεφτά πετούν, η διαφάνεια… αγνοείται

Στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει πλήρη εικόνα για το πού πάνε τα λεφτά, πόσα τελικά ξοδεύονται και τι ακριβώς παράγεται

Υπάρχουν δύο τρόποι να ξοδέψεις δημόσιο χρήμα στην Ευρώπη. Ο πρώτος είναι ο παλιός, βαρετός και γραφειοκρατικός: τιμολόγια, αποδείξεις, έλεγχοι, λογαριασμοί. Και υπάρχει και ο νέος, πιο μοντέρνος, πιο «ευρωπαϊκός»: δίνεις τα λεφτά, ανακοινώνεις ότι πέτυχες ένα ορόσημο, βγάζεις και ένα ωραίο power point για την πράσινη μετάβαση και προχωράς παρακάτω.

Κάπως έτσι φαίνεται να λειτουργεί το Ταμείο Ανάκαμψης, με βάση δηλαδή τα όσα μας λέει το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, με τον ευγενικό βρυξελλιώτικο τρόπο του. Στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει πλήρη εικόνα για το πού πάνε τα λεφτά, πόσα τελικά ξοδεύονται και τι ακριβώς παράγεται.

Με απλά λόγια; Η Ευρώπη μοίρασε εκατοντάδες δισεκατομμύρια με ένα σύστημα όπου η «επιτυχία» μετριέται κυρίως με κουτάκια που τσεκάρονται και όχι απαραίτητα με πραγματικό κόστος ή πραγματικό αποτέλεσμα. Και τώρα ανακαλύπτει ότι η διαφάνεια έχει κάτι… τρύπες.

Το καλύτερο είναι αλλού: η Κομισιόν δεν συλλέγει καν συστηματικά στοιχεία για το πραγματικό κόστος πολλών έργων, ακόμη κι όταν τα κράτη-μέλη τα έχουν διαθέσιμα. Δηλαδή μπορεί ένα έργο να κόστισε λιγότερο από ό,τι είχε υπολογιστεί, αλλά η χρηματοδότηση να συνεχίζει να ρέει σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ευρωπαϊκή δημιουργική λογιστική, με άρωμα μεταρρύθμισης.

Και όλα αυτά ενώ ήδη συζητείται ο νέος επταετής προϋπολογισμός της ΕΕ, ο οποίος – τι σύμπτωση – σχεδιάζεται πάνω στο ίδιο μοντέλο. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο λογιστικό. Είναι πολιτικό. Διότι όταν οι πολίτες ακούν για δισεκατομμύρια αλλά δεν μπορούν να δουν καθαρά ποιος πήρε τι, πόσο κόστισε και τι απέδωσε, τότε δεν χάνεται μόνο η διαφάνεια. Χάνεται και η εμπιστοσύνη».

Και τώρα πες μου εσύ, ποιος θα λογοδοτήσει για το «μεγάλο φαγοπότι»;

Δίκιο έχεις. Σάμπως έχει λογοδοτήσει τόσα χρόνια κάποιος για να το κάνει και τώρα;

Βαρέθηκες ε;

Δίκιο έχεις πάλι. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μιλάμε για διαφθορά, για μίζες, για διευκολύνσεις ημετέρων, για τα «δικά μας παιδιά»… Η ίδια «κασέτα» συνεχώς.

«Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» που λέει και το γνωστό άσμα.

Ή το άλλο που είπε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης (πού τον θυμήθηκα!!!) σε μια ομιλία του στη Θεσσαλονίκη τον Απρίλιο του 1982 (με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία). Τον ρωτά ο δημοσιογράφος: «Κύριε Φλωράκη, κάθε μέρα κάτι σημαντικό γίνεται στην χώρα μας, κάθε μέρα κάποια νέα σοβαρή απόφαση παίρνεται από την κυβέρνηση, όλο και κάποιο νέο φιλολαϊκό, δημοκρατικό μέτρο εξαγγέλλεται, σ’ όλους τους τομείς της εθνικής, οικονομικής, κοινωνικής και δημόσιας ζωής. Κι όμως από την πλευρά σας ακούγονται γκρίνιες. Γιατί; Εσείς δε βλέπετε την αλλαγή;».

Και η αποστομωτική απάντηση Φλωράκη: «Αλλαγές φυσικά βλέπω. Αλλαγή δε βλέπω…».

Το αυτό και σήμερα. Έρχονται τα πάνω κάτω, αλλού πατάς τώρα κι αλλού μετά, αλλά όταν τα πράγματα ηρεμούν και «ισιώνουν», διαπιστώνεις ότι βρίσκονται στην ίδια «γραμμή» που βρίσκονταν πριν. Έχει κι αυτό την ομορφιά του. Δεν χάνεται ο προσανατολισμός.