Σαν ναυαγός

Άννα Αυγούλη

Αυτό το «κάθε πέρσι και καλύτερα» μου κάθεται στο στομάχι. Παλιότερα, το έλεγα ή το άκουγα χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία. Άσε που μερικές φορές με εκνεύριζε.

«Μιζέρια» ήταν η λέξη που μου ερχότανε.

Λάθος σκέψη.

Ισχύει και με το παραπάνω.

Όχι, δεν θα σε πάω στα χρόνια τα παλιά, τότε που οι φτωχογειτονιές της Αθήνας (αυτές γνωρίζω, γι αυτές δικαιούμαι να μιλάω…) ήταν γεμάτες πιτσιρικαρία, μοσχοβόλαγαν από το γιασεμί και τη γαζία…

Φτωχοί οι άνθρωποι, μεροκαματιάρηδες οι περισσότεροι, αλλά με το χαμόγελο στα χείλη και μια ανοιχτή αγκαλιά σ’ όποιον «πονούσε».

Δεν ήταν ρόδινα τα πράγματα. Ιδίως κάποια «πέτρινα» χρόνια, περνούσαν δύσκολα.

Και τότε υπήρχαν οι ρουφιάνοι.

Γελάς…

Ε ναι. Δεν το έκαναν μέσω του διαδικτύου όπως τώρα, αλλά με τον χωροφύλακα της περιοχής…

Και ξέρεις ποιοι γίνονταν χωροφύλακες τότε…

Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι ονειρεύονταν το «καλύτερο αύριο» όχι ουτοπικά. Υπήρχε το περιθώριο, όπως υπάρχει πάντα.

Και πέρασαν τα χρόνια και οι φτωχογειτονιές άλλαξαν όψη. Τα φτωχόσπιτα δόθηκαν αντιπαροχή, «σηκώθηκαν» πολυκατοικίες, άνοιξαν κάποιες νέες δουλειές, πήγαιναν περισσότερα παιδιά στο σχολειό και σιγά – σιγά ανέβηκε το βιοτικό επίπεδο.

Η κοινωνία άρχιζε να αλλάζει. Προς το καλύτερο, πιστεύαμε.

Απόλυτα κατανοητό θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις όπως πάντα.

Όμως, όντας «απαίδευτοι» στις… «αλλαγές» τέτοιου τύπου, τα θαλασσώσαμε.

«Μεθυσμένοι» στις νέες ανέσεις και στην ευημερία (αυτό πιστεύαμε), δεν είδαμε καν τη φάκα. Τρώγαμε το τυράκι, πεινασμένοι όντες…

Αυτό ήταν το σχέδιο των «αρχόντων», τοπικών, κεντρικών και εξωχώριων…

Τι θέλει ο λαός; Ελπίδα; Δώστε τη.

Τι θέλει ο λαός; Μεγάλα λόγια; Δώστε τα.

Τι θέλει ο λαός; Δάνεια; Δώστε τα.

Και τα έδωσαν. Και τα πήραμε.

Και οι «άρχοντες»… Αχ αυτοί οι «άρχοντες!!! Ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Φάγανε, φάγανε, φάγανε…

Τη συνέχεια την ξέρεις.

Το φαγοπότι συνεχίζεται ανερυθρίαστα. Κι εμείς παρακολουθούμε αποσβολωμένοι. Με ενοχές, όσοι έχουν καταλάβει ότι λειτούργησαν παρορμητικά κι επιπόλαια βάζοντας «ενέχυρο» τις επόμενες γενιές, αλλά και με πολύ θυμό. Απόλυτα δικαιολογημένο θα έλεγα. Ήταν (και συνεχίζει να είναι) τόσο καλοστημένο το σχέδιο… Επιστήμονες στη λαμογιά οι πολιτικοί. Έχουν και τις «αυλές τους»…

Πού θα βγει αυτό; Τι να σου πω…

Δεν συνεχίζω άλλο.

Σου αφιερώνω ένα αγαπημένο μου τραγούδι, το «Σαν ναυαγός» (2010).

Τους στίχους έχει γράψει ο Οδυσσέας Ιωάννου, τη μουσική ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος το ερμήνευσε με τον Δημήτρη Μητροπάνο.

Θα σου γλιστρήσει από τα χέρια άλλη μια μέρα
θα τις μετράς και θα` ναι οι μισές
θα βλέπεις θάλασσα και θα` σαι σε μια ξέρα
μόνο τα κύματα θ` ακούς και τις φωνές.

Κάνει στην άκρη ο καιρός να σε χωρέσει
μια αυταπάτη οι επιλογές
Έχεις αφήσει το ταξίδι σου στη μέση
για το χατίρι σου αλλάζουν οι εποχές.

Κρύβεις ακόμα μια φορά το πρόσωπό σου
μακάρι να` τανε τα πάντα αλλιώς
Μακάρι να` ταν να περνούσε το δικό σου
νιώθεις χαμένος, αλλά είσαι ζωντανός.

Σαν ναυαγός που ονειρεύεται καράβια
κρατώντας τη φωτιά του ζωντανή
ψάχνεις ακόμα στον ορίζοντα σημάδια
που θα σε φέρουν πάλι πίσω στη ζωή.

Χάνεις αυτό που σου` χει τύχει για να ζήσεις
είναι το σήμερα αίμα ζεστό
ένα τσιγάρο σου` χει μείνει να καπνίσεις
δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ.