Σκόρπιες σκέψεις…

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, μιας και επέστρεψα από διακοπές στα υψίπεδα της Μεσσαριάς, μη γελάς, μια χαρά πέρασα έστω κι εάν ήταν ολιγοήμερες, θέλω να σχολιάσουμε τις πραγματικές διακοπές, δηλαδή, να πάρεις βαλίτσες και όλα τα χρειαζούμενα και να την κάνεις για άλλες παραλίες…

Η δυσκολία του μέσου κατοίκου της χώρας μας να κάνει διακοπές, είναι γνωστή εδώ και χρόνια. Θα περίμενε κάποιος – πάντα λογικά σκεπτόμενος – με το πέρασμα των χρόνων η ζωής μας, το βιοτικό μας επίπεδο, να καλυτερεύει. Αντ’ αυτού, παρά την τεχνολογική «επανάσταση» που κατά γενική ομολογία κάνει καλύτερη την καθημερινότητά μας, μας διευκολύνει σε πολλά επίπεδα, βιώνουμε την απόλυτη ξεφτίλα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ναι, μιλάμε για τις διακοπές, παρά το ότι υπάρχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα που παραμένουν άλυτα παρά τις όποιες «επαναστάσεις». Για παράδειγμα, ένα επίκαιρο είναι τα σχολεία. Στις ίδιες προκατ αίθουσες ξαναγυρνάνε τα παιδιά μας και στα ίδια ακατάλληλα σχολεία. Ντροπή στους «άρχοντες» αλλά και σε εμάς που το ανεχόμαστε.

Ας αφήσουμε τις διακοπές και ας δούμε τις παραλίες μας, όσες ακόμα υπάρχουν…

Οι παραλίες της Κω θα έμεναν άδειες εάν δεν τις κατέκλυζαν οι τουρίστες ως «πακέτο με τη διαμονή τους» από το ξενοδοχείο τους.

Οι περισσότεροι ντόπιοι, καρατσεκαρισμένο, δεν επιλέγουν ομπρελοξαπλώστρες και εάν το κάνουν, δεν θα είναι σε καθημερινή βάση.

Σε άλλες δε περιοχές, να σου θυμίσω ότι το σόι μου και πολλοί φίλοι και γνωστοί μου μένουν στο μεγάλο «χωριό», την Αθήνα, βλέπουν τη θάλασσα με τα κιάλια…

Διαβάζω δε ότι, αυτοί που επιλέγουν να ταλαιπωρηθούν, κουβαλάνε ταπεράκια, θυμίζοντας εικόνες του ‘80…

Το θέμα δεν τελειώνει εδώ, γι αυτό ας πάμε σε ένα άλλο που πολυσυζητήθηκε και αφορά στην ανάληψη της προεδρίας του ΔΗΡΑΣ από τον ίδιο τον δήμαρχο.

Δεν χρειάζεται ένας δήμαρχος να είναι πρόεδρος ενός ενημερωτικού μέσου για να κάνει παρεμβάσεις. Μια χαρά τις κάνει και εκτός…  Το θέμα είναι εάν τις δέχονται οι εργαζόμενοι.  Θα μου πεις - και θα ‘χεις δίκιο όπως πάντα – η αντίδραση έχει επιπτώσεις όπως λ.χ. «μετακίνηση» σε άλλο πόστο (το έχουμε δει…) ή στη χειρότερη περίπτωση, παραίτηση. Και αυτό το έχουμε δει.

Όπως και να ‘χει, το να εργάζεσαι σε ένα δημόσιο τομέα, πολύ περισσότερο σε ένα ΜΜΕ, έχει έναν μεγάλο βαθμό δυσκολίας για διαφορετικούς λόγους. Για παράδειγμα, έτσι πρόχειρα να σου πω, ίσως κάποιος εργαζόμενος να νοιώθει υποχρεωμένος για την πρόσληψή του, ότι ντε και καλά του κάνανε χάρη, ίσως να είναι κομματικό ή παραταξιακό μέλος ή τέλος πάντων υποστηριχτής της εκάστοτε πολιτικής αρχής, ίσως να μην έχει αντιληφθεί ότι, «εργοδότης» του δεν είναι κανένας δήμαρχος, κανένας πρωθυπουργός, κανένας παρατρεχάμενος, αλλά ο κόσμος. Γι αυτό πρέπει να τα λέμε δημόσια ΜΜΕ και όχι κρατικά ή δημοτικά. Αλλά και πάλι, με την ουσιαστική έννοια των λέξεων, κράτος και δήμος εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε;;;

Φαύλος κύκλος ε;;;

Τώρα δε, με τις νέες (!!!) κυβερνητικές αποφάσεις, η «φίμωση» των δημοσίων υπαλλήλων έχει σφραγίδα.

Είδες εσύ, αυτούς που κάνουν κριτική στον ΔΗΡΑΣ να αντιδρούν σε αυτό; Ρητορικό το ερώτημα.

Όσο για τον δήμαρχο, τον νέο πρόεδρο, δεν είναι ο πρώτος και δεν θα είναι ούτε ο τελευταίος.

Νισάφι πια. Έχουμε πολύ σοβαρότερα θέματα να ασχοληθούμε που έχουν να κάνουν με την ίδια μας τη ζωή, με τα παιδιά μας, με το μέλλον του τόπου μας. Τον δήμαρχο τον κρίνουμε για το έργο του, το όποιο έργο του.

Και με την ευκαιρία να σου πω πως, έχω την αίσθηση ότι, τον φετινό χειμώνα οι «κινήσεις πολιτών» του νησιού μας θα δώσουν απτά δείγματα γραφής. Το εύχομαι, το ελπίζω, το περιμένω. Το έχουμε ανάγκη και τους στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Όχι, δεν θα σχολιάσω τη δήλωση Αβρίθη περί υποψηφιότητας.