Περί «ταξιδίων» ο λόγος

Άννα Αυγούλη

Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσουμε τη σημερινή μας κουβεντούλα αγαπημένε μου.

Δεν λες κι εσύ καμιά κουβέντα…

Δεν με πειράζει, ομολογώ. Έχω όλο το χρόνο δικό μου να λέω ό,τι θέλω.

Και που λες, ανοίξαμε μια συζήτηση πριν λίγες ημέρες σε μια παρεούλα οικογενειακοφιλική (καινούργια λέξη!!!) για το πώς αντιμετωπίζει ο καθένας μας το πρόβλημα ενός άλλου. Δεν έχει σημασία εάν είναι συγγενής, φίλος ή απλώς γνωστός. Έχει ένα πρόβλημα ο άνθρωπος και μας το εκμυστηρεύεται.

Που καταλήξαμε;

Να σου πω.

Μετά από αντιπαραθέσεις, έντονες κάποιες φορές (ελληνάααρες!!!!), καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες ανθρώπων.

Η πρώτη είναι αυτή που όταν ακούει το πρόβλημα, αυτόματα, επειδή πιθανόν έχει ζήσει παρόμοια κατάσταση αλλά δεν είναι και απαραίτητο, συμπονάει, αγκαλιάζει, παρηγορεί, συναισθάνεται. Κάποιες φορές δεν μιλάει καθόλου. Μόνο ακούει. Κάποιες άλλες, δίνει κουράγιο αλλά με πραγματικό ενδιαφέρον. Όχι του τύπου «κάνε κουράγιο» και κάποια άλλα τέτοια που μόνο βοήθεια δεν προσφέρουν.

Εννοείς τι εννοώ.

Η δεύτερη είναι αυτή που μόλις ακούσει το πρόβλημα, την κάνει με ελαφρά…

Φόβος και τρόμος μπας και περάσει το ίδιο… ή θυμηθεί κάτι δικό του και πονέσει. Δεν το θέλει καθόλου. Τέρμα εγωκεντρισμός.

Και το βασανιστικό ερώτημα: Ποια κατηγορία ανθρώπων είναι η επικρατέστερη; Αυτή που συναισθάνεται ή αυτή που τρομάζει;

Δεν ξέρω, δεν απαντώ.

Γελάς ε; Κι εμένα σαν δημοσκόπηση μου μοιάζει…

Να σου πω τη δική μου γνώμη. Την πρώτη κατηγορία την θαυμάζω. Την δεύτερη την αποφεύγω. Όμως την δικαιολογώ απόλυτα. Ποιος θέλει να πονέσει με μνήμες που έχει καταχωνιάσει ή με το φόβο μπας και του συμβεί το ίδιο; Θεωρώ κανείς.

Τι είπες;

Μίλα πιο δυνατά βρε παιδάκι μου.

Α, ναι. Υπάρχει και τρίτη κατηγορία λες.

Για να την ακούσω.

Οι άνθρωποι που δεν αισθάνονται κάτι. Οι σκληροί. Οι αναίσθητοι που λέμε λαϊκά.

Δεν θα διαφωνήσω. Σωστά τα λες.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, κι αυτοί που την κάνουν με ελαφρά, ένα συναίσθημα το βγάζουν. Ας είναι και του φόβου.

Οι άλλοι όμως, αυτοί που λες πως δεν αισθάνονται κάτι, είναι του τρόμου!!!

Τώρα που το ξανασκέφτομαι (δις….), υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι.

Συμφωνείς και χαίρομαι ή όχι, δεν χαίρομαι. Φοβάμαι και θυμώνω.

Μου ‘ρχονται στο μυαλό κάποια ονόματα και ναι, έτσι είναι.

Όχι, δεν θα σου τα πω. Μην κάνεις πως δεν τους αναγνωρίζεις. Εσύ έβαλες αυτή την κατηγορία. Άρα…

Και έχεις δίκιο. Πλάι μας τους έχουμε και κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Το «κυριολεκτικά», άσε καλύτερα να μην το θίξω παραπάνω… Λίγο να κλείσουμε τα μάτια, τους βλέπουμε μπροστά μας.

Όσο για το «μεταφορικά», η πλατεία Συντάγματος ένα τσιγάρο δρόμος είναι… και το Στρασβούργο δυό…

Ναι, μένω εντός κι επί τα αυτά. Τα πολύ μακρινά και τα υπερατλαντικά μου φέρνουν ναυτία.

Ουφ!!! Σαν να βαρέθηκα ένα πράγμα.

Τι λες;

Κι εσύ το ίδιο.

Καθόμαστε κοτζαμάν άνθρωποι να πούμε γνωστά και χιλιοειπωμένα.

Λες και θα αλλάξει κάτι. Ή μήπως πες – πες κάτι γίνει;

Ίσως. Ποιος ξέρει; Αυτή είναι η ζωή.

Α, μιας και λέω ζωή.

Ακούω συχνά να λένε ότι, η ζωή είναι ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, γνώσεις και εμπειρίες και πρέπει όχι απλά να το ζήσουμε, αλλά και να το απολαύσουμε.

Ε πες μου, πώς το καταφέρνεις αυτό; Υπάρχει κάποιο κουμπί που το πατάς;

Και στην τελική, αυτό είναι η ζωή; Γεύση και απόλαυση;

Άντε και να το δεχτώ λογικά, διότι κάτι μέσα μου κλωτσάει.

Πες μου όμως, πώς μπορείς να απολαμβάνεις τη ζωή όταν γύρω σου άνθρωποι σκοτώνονται για το καπρίτσιο κάποιου/ων, όταν είναι σοβαρά άρρωστοι, όταν παιδάκια πεινάνε, κρυώνουν, βιάζονται, όταν, όταν, όταν…

Τι θα τους πεις; Η ζωή είναι ταξίδι και απόλαυσέ το; Κουλό. Ίσως και μοιρολατρικό του τύπου «ο θεός μας δοκιμάζει» ή «τα βάσανα είναι για τους ανθρώπους» και άλλα τέτοια.

Όχι και πάλι όχι.

Μου αρέσει το «η ζωή είναι ταξίδι». Ε ρε φίλε, ας το κάνουμε λιγότερο δύσκολο και για εμάς αλλά και για τους άλλους. Λίγη προσπάθεια χρειάζεται. Κι όπως λέει ένας καλός φίλος, δεν είναι αυτοσκοπός το ταξίδι, αλλά οι στάσεις του.

Σε φιλώ.