Θ’ αργήσω απόψε

Άννα Αυγούλη

Ναι, το νοιώθω. Πιάνεται η ψυχή σου, θολώνεις, θυμώνεις, ανησυχείς… Δικαιολογημένα. Πώς αλλιώς;;

Ανθρώπινα όλα τα συναισθήματα, αλλά όχι για όλους… Κάποιοι έχουν ιδιαίτερες άμυνες που τους οδηγούν στην απάθεια. Δεν νοιώθουν. Οι δυστυχείς!!!

Εμείς όμως;

Γι αυτό σου αφιερώνω ένα τραγούδι που άκουσα πριν λίγες μέρες στη μεγαλειώδη συγκέντρωση για τα Τέμπη. Γραμμένο από νέους και αυτό έχει τη σημασία του. Τον Βασίλη, τον Μήτσοφου, τον Αντώνη και τον Τάσο. Το συγκρότημα, «Κοινοί θνητοί»*. Οι στίχοι με συγκλόνισαν.

Θ’ αργήσω απόψε

Πες στους δικούς μου
Ότι θ’ αργήσω απόψε
Ένα θα γίνω με τις ράγες και τους καπνούς
Το τελευταίο εισιτήριο κόψε
Γι’αυτό το τρένο που θα αγγίξει τους ουρανούς
Την κάνω φίλε μου, σαλπάρω απόψε
Σε δρομολόγια δίχως επιστροφή
Τον σεβασμό σου στην μνήμη μας δώσε
Το έγκλημα τους μην αφήσεις να ξεχαστεί

Είναι μεγάλο το κακό
Και το καλό είναι λίγο
Όσο κι αν θέλω δεν μπορώ
να του ξεφύγω
Ειναι μεγάλο το κακό
Ζούμε στο έλεος του
Και το μεγάλο αφεντικό είναι
υπάλληλός του
Δεν βρίσκει λόγια να μιλήσει η οργή μας
Για αυτούς που βάφουν με το αίμα μας
τη γη μας,
Μονάχα να βρει το κουράγιο μια νύχτα
Να τους στείλει στο διάολο και να πει καληνύχτα

Είναι μεγάλο το κακό
Και οι κακοί γουστάρουν,
Κι όλο τη φάτσα τους στο δέκτη μας
μοστράρουν.
Όσο και να προσποιηθούν ότι τους νοιάζει,
Το πένθος είναι ταξικό και του λαού μαράζι
Είναι μεγάλο το κακό
Κι οι παπαγάλοι του,
Μας παρουσιάζουνε για θρίαμβο το χάλι του.
Αναρωτιέμαι, τι έχει μέσα η καρδιά τους;
Τι θα λέγαν αν στο τρένο ήταν μέσα τα παιδιά τους;

Κακό μεγάλο τούτοι οι δημοσιογράφοι
Την τραγωδία λένε η μοίρα μας τη γράφει
Λάθος ανθρώπινο, εκείνο που τα φταίει
Οι έσχατοι είναι πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι
Αλλά στερεύει του λαού η εμπιστοσύνη
Στην τηλεόραση και την δικαιοσύνη
Το δίκιο των παιδιών, πρέπει να γίνει νόμος
Απέναντι στο κράτος που είναι ο μόνος δολοφόνος
Είναι μεγάλο το κακό
Και τους συμφέρει
Και όσο χειρότερα, τόσο θα απλώνουν χέρι
Όσο χρειάζεται η πατρίδα σωτηρία
Θα μας πουλάν ελπίδα σε τιμή ευκαιρία.
Είναι μεγάλο το κακό
Και το καλό μια στάλα
Εμείς το ψάρι το μικρό, τροφή για τα μεγάλα
Ν’ αναποδογυρίσει η γη, ήλιος να βγει το βράδυ
Να βρει το στόχο της η οργή σαν βάλουμε σημάδι

Πες στους δικούς μου
Ότι θ’ αργήσω απόψε
Ένα θα γίνω με τις ράγες και τους καπνούς
Το τελευταίο εισιτήριο κόψε
Γι’αυτό το τρένο που θα αγγίξει τους ουρανούς
Την κάνω φίλε μου, σαλπάρω απόψε
Σε δρομολόγια δίχως επιστροφή
Τον σεβασμό σου στην μνήμη μας δώσε
Το έγκλημα τους μην αφήσεις να ξεχαστεί

Αν δεν τους στείλουμε εμείς στο διάολο μια μέρα,
Θα φροντίζουν να μας στέλνουν αυτοί στο διάολο, πρώτοι, κάθε μέρα.
Εμάς και τα παιδιά μας.
Ο λαός πενθεί το λαό, όπως ο λαός είναι κι εκείνος που τον σώζει.
Γι’ αυτούς είναι δίκαιο να μην έχει αξία η ανθρώπινη ζωή.
Είναι μέρος της ιδεολογίας τους.
Για αυτούς δεν θα είμαστε ποτέ ίσοι.
Μπροστά στο τέρας που λέγεται κεφαλαιοκρατία, το μόνο θεριό που μπορεί να σταθεί απέναντι και να το λυγίσει,
είναι ο λαός, όταν ξυπνήσει.

*Οι Κοινοί Θνητοί είναι ελληνικό hip-hop συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Αλιβέρι το 2016. Το συγκρότημα έχει ιστορικό ακτιβισμού λαμβάνοντας μέρος σε συναυλίες ενίσχυσης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, ατόμων πληγμένων από καταστροφές καθώς και σε συμπαράσταση κινητοποιήσεων. Οι στίχοι των τραγουδιών του συγκροτήματος έχουν χαρακτηριστεί ως «βαθιά αιχμηροί και πολιτικοί» καθώς καυτηριάζουν συχνά πραγματικές καταστάσεις και γεγονότα.

Όπως πολύ εύστοχα γράφτηκε, «ο στίχος τους είναι αιχμηρός και βαθιά πολιτικός. Από αυτούς που δεν χαϊδεύουν αυτιά και συνειδήσεις. Από αυτούς που ενίοτε ενοχλούν και ταράζουν, γιατί σου τρίβουν στη μούρη όσα φοβάσαι ή αρνείσαι να κοιτάξεις κατάματα. Άλλωστε, η σιωπή είναι συνενοχή και κάποιες φορές η κραυγή πρέπει να πνίξει τη γη απ’ άκρη σ’ άκρη. Για να ξυπνήσουμε από τον βαθύ λήθαργο».