Τα παράπονά σου στον δήμαρχο

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, δεν γνωρίζω από πούθε κρατάει η σκούφια της έκφρασης «τα παράπονά σου στον δήμαρχο», αλλά γνωρίζω πως, όσα παράπονα κι αν κάνεις, στράφι πάνε. Εκτός κι εάν είσαι κολλητός του, οπότε όλο και κάτι θα κάνει ο «άρχοντας». Άλλωστε, σε τέτοιου είδους εξυπηρετήσεις δεν αναφέρθηκε και το πρώην πρώτο «βιολί» του δημάρχου μας στην επιστολή παραίτησής του;

Γιατί στα λέω τώρα όλα αυτά;

Χμμ… Διότι μια τέτοια συζήτηση είχαμε προ ημερών η οποία κατέληξε σε καυγά. Ναι, σε καυγά. Γιατί;

Η απάντηση είναι πολύ απλή και έχει δυο «όψεις». Κατ’ αρχάς, ούτως ή άλλως είμαστε λαός του καυγά και της φασαρίας. Μας αρέσει να επιχειρηματολογούμε με φωνές, ενίοτε πολύ δυνατές, ακόμα κι όταν γνωρίζουμε πως είμαστε φάουλ. Εάν δε, πιστεύουμε πως έχουμε δίκιο, ε τότε… ποιος μας πιάνει…

Σε δεύτερη μοίρα, αλλά ουχί υποδεέστερη, είμαστε κοντόφθαλμοι. Μας νοιάζει το σήμερα και όχι το αύριο.

Υπήρξε όμως ένα αποτέλεσμα της κουβέντας που ικανοποίησε όλους μας. Θα στο πω στο τέλος.

Σε ποιόν, λοιπόν, να κάνει το παράπονό του ο δημότης;

Θυμάσαι τι γινόταν παλιά; Σε κάποιους δήμους, υπήρχε το περίφημο «κυτίο παραπόνων» το οποίο όμως, κατέληξε σε φιάσκο. Ναι, μπορεί να υπήρχαν επιστολές με παράπονα και οι περισσότερες επώνυμες, αλλά υπήρχαν και οι άλλες, ξέρεις ποιες. Αυτές οι ανώνυμες με υβριστικά σχόλια κ.λ.π. κ.λ.π. Έτσι, αυτή η μέθοδος «επικοινωνίας» απέτυχε παταγωδώς.

Τι έγινε στη συνέχεια; Οι δήμαρχοι, αν όχι όλοι τουλάχιστον οι περισσότεροι, μεταξύ των οποίων και ο δικός μας, ανάρτησαν μια πινακίδα έξω από το γραφείο τους που έγραφε ότι, ο δήμαρχος δέχεται τους δημότες του την τάδε ημέρα και τις τάδε ώρες.

Αυτή η μέθοδος θαρρώ ότι λειτούργησε κάποιο χρονικό διάστημα, όμως στο τέλος εξελίχθηκε κι αυτή σε φιάσκο. Εκτιμώ, με την απόλυτη ευθύνη του εκάστοτε δημάρχου.

Γιατί το υποστηρίζω αυτό; Πολύ απλή η απάντηση. Διότι ο δήμαρχος λαμβάνει αποφάσεις, ο δήμαρχος οφείλει να γνωρίζει που «πονάει» ο δήμος του και ο κάθε δημότης του, ο δήμαρχος οφείλει να δίνει λύσεις. Αυτό άλλωστε δεν υπόσχεται ο κάθε υποψήφιος προεκλογικά;

Μην αντέχοντας, λοιπόν, αυτή την πίεση, άρχισαν οι δικαιολογίες, του τύπου «συγνώμη αλλά του έτυχε κάτι έκτακτο και λείπει» ή «έχει μια πολύ σοβαρή συνάντηση σήμερα και θα καθυστερήσει να σας δει, οπότε είναι καλύτερα να περάστε την άλλη εβδομάδα» και άλλα τέτοια κόλπα ανόητα και φτηνά.

Μη γελάς. Σοβαρά μιλάω.

Κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι μας να σοβαρευτούμε. Το εύχομαι από καρδιάς. Να έρθει εκείνη η ώρα που να επιλέγουμε με το μυαλό στο αύριο όλων, το οποίο δεν είναι μακριά…

Δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται αυτή η νοσηρή κατάσταση.

Να ψηφίζω τον Χ ή τον Ψ με παντελώς ιδιοτελή κριτήρια όποια κι εάν είναι αυτά.

Ναι, υπάρχουν διαφορετικά κριτήρια. Για παράδειγμα, ψηφίζω τον Χ διότι δεν μου αρέσει ο Ψ ή δεν μου έκανε το ρουσφετάκι που μου έταξε ή δεν είναι του κόμματός μου ή δεν με έβαλε στο δήμο ή με έβαλε στο δήμο ή μου έκανε το ρουσφετάκι μου ή ή …

Και με αυτά και με τα άλλα, φτάσαμε να ψηφίζουμε λιγότεροι κι από τους μισούς…

Συμφωνείς και χαίρομαι.

Οπότε, σε ποιόν δήμαρχο να κάνει το παράπονό του ο δημότης και γιατί; Στράφι θα πάει. Και τι πρέπει να γίνει;

Έρχομαι σε αυτό που η παρέα που σου είπα πριν, κατέληξε. Εδώ που τα λέμε, δεν μπορούσε να κάνει και διαφορετικά. Σκεπτόμενοι άνθρωποι ήταν…

Κατέληξε στο ότι, αφενός είμαστε οι επιλογές μας και δεν μας παρασύρει κανείς, αφετέρου, όσο «τσιτάτο» κι εάν φαίνεται, στο ότι, όλοι μαζί μπορούμε. Διότι, προβλήματα όπως λ.χ. της υγείας, της εκπαίδευσης, της προστασίας εν γένει, αφορούν όλους μας ανεξάρτητα με το που «ανήκουμε». Τόσο απλά. 

Υ.Γ.: Ντίνο, αγαπημένε φίλε και «σύντροφε», δεν σε αποχαιρετώ. Δεν το μπορώ αδελφέ μου, δεν μου βγαίνει. Εις το επανιδείν λοιπόν… Άσε με να ονειρεύομαι κι ας με μαλώνει η Πίτσα…