Ζήτω η κανονικότητα ή αλλιώς, ζήτω που καήκαμε!!!

Άννα Αυγούλη

Το υπουργείο Υγείας, βλάπτει σοβαρά την… Υγεία.

Αγαπημένε μου, δεν είναι «τσιτάτο», αλλά ίσως και να ‘ναι. Θυμάμαι να το λέμε από παλιά, πολύ παλιά, από τότε που δεν είχαν ξεφυτρώσει σαν μανιτάρια οι «όμιλοι» της Υγείας. από τότε που στην Κω μιλάγαμε για τους «τουριστογιατρούς»… Οπότε, αντιλαμβάνεσαι πόση βαρύτητα φέρουν αυτές οι λέξεις σήμερα.

Θυμάμαι να λέμε, πόσο μικρό είναι το ποσοστό του κρατικού προϋπολογισμού που αντιστοιχούσε για την υγεία, την εκπαίδευση, για το περιβάλλον…

Κάτι πράγματα που θυμάμαι ε;;;

Τέλος πάντων. Και τα χρόνια περνούσαν και περνάνε, χωρίς καμία αλλαγή. Ή για να το θέσω ορθότερα, αλλαγή έχουμε, αλλά προς το χειρότερο. Τα νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας (πόσο ειρωνικό ακούγεται!!!) συρρικνώνονται, αποδυναμώνονται, καταρρακώνονται. Στην αντίπερα όχθη, θεριεύουν τα ιδιωτικά.

Θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις όπως πάντα, δεν βάζουμε απέναντί μας την ιδιωτική πρωτοβουλία. Άλλωστε, τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Ο ιδιώτης, ο κάθε ιδιώτης, έχει κάθε δικαίωμα στην επιχειρηματικότητα. Αλίμονο. Το αντίθετο θα ήταν πρόβλημα…

Μεταξύ μας τώρα, εάν δεν υπήρχε η ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν θα μιλούσαμε εμείς αυτή τη στιγμή…

Όμως, κι εδώ είναι το «κουμπί της Αλέξαινας», όσο ανεβαίνει η ιδιωτική πρωτοβουλία σε αυτούς τους καίριους τομείς, τόσο κατεβαίνει η δημόσια δράση – δαπάνη - φροντίδα. Τόσο το δημόσιο ανοίγει «πόρτες»…

Άλλωστε, οι μεγαλοεπενδυτές δεν είναι και «χορηγοί»;;;

Μην το προσπερνάμε όμως αυτό. Την κάθε είδους «χορηγία» εννοώ.

Τώρα δε, που είναι και προεκλογική περίοδος, το «αλισβερίσι» δίνει και παίρνει. Έχει πιάσει φωτιά που λέει ο λόγος.

Αυτή είναι η πολιτική που ακολουθείται χρόνια τώρα.

Αποτέλεσμα; Στο ζήτημα της υγείας, να πεθαίνει κόσμος. Ναι, κυριολεκτώ.

Στοιχεία δεν έχω. Από πού να τα πάρω και ποιος να κάνει αυτή την έρευνα;

Δημοσιογραφικά δεν γίνεται, εκτός κι εάν κάποιος καλός γνώστης της κατάστασης, θέλει και μπορεί να κάνει μια μελέτη, διότι περί μελέτης πρόκειται, αλλά και πάλι, ποιο νοσοκομείο, ποια δομή υγείας είναι σε θέση να κρίνει ή να αποφασίσει να πάρει το ρίσκο και να βγάλει τέτοιου είδους στοιχεία;

Εκτιμώ, κανένα και καμία.

Ποιος γνωρίζει εάν ο π.χ. 350^ος στην περιβόητη λίστα θα ζει μετά από μήνες όταν έρθει η σειρά του; Θα το ψάξει; Θα αναρωτηθεί γιατί από τον 349^ο της λίστας πήγε στον 351^ο; Όχι.

Η «λίστα» θα συνεχίσει να υπάρχει όσο οι γιατροί μας την «κάνουν» για άλλη γη άλλα μέρη (άλλες αμοιβές, άλλες συνθήκες εργασίας, άλλη ποιότητα ζωής…) και όσο το αγαπημένο μας κράτος αρνείται να διορθώσει την κατάσταση. 

Εν πάσει περιπτώσει, το να γίνει μια τέτοιου είδους έρευνα, θεωρώ ότι είναι σχεδόν ακατόρθωτο.

Μπορούμε όμως να περιγράψουμε «συμβάντα» καθημερινά – και το εννοώ καθημερινά – τα οποία καταδεικνύουν το πώς δουλεύει το «σύστημα».

Για παράδειγμα: Απαιτείται ένας συνάνθρωπος να κάνει μια σοβαρή επέμβαση και μάλιστα άμεσα διότι, όπως του λέει ο θεράπων γιατρός του, κινδυνεύει η ζωή του.

Πού θα την κάνει όμως, όταν οι λίστες στα μεγάλα και εξειδικευμένα νοσοκομεία του ΕΣΥ είναι τεράστιες;

Η εντολή του γιατρού του είναι σαφής: Άμεσα!!!

Εάν έχει χρήματα, πάει στο Χ, Ψ, ιδιωτικό νοσοκομείο και σώνεται.

Εάν όμως δεν έχει, τι γίνεται;

Σε κάποιες περιπτώσεις δανείζεται και πέρα από το άγχος της υγείας του έχει και αυτό της επιστροφής των δανεικών.

Σε κάποιες άλλες (γνωρίζω τέτοιες περιπτώσεις δυστυχώς…), το αναβάλει με τραγικές συνέπειες. Μην το αναλύσω.

Τραγικό. Τόσο τραγικό που σου ομολογώ, δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Δεν το δέχομαι. Οργίζομαι.

Ναι, με την οργή δεν βγαίνει άκρη. Χαλιέμαι, ενώ το… σύστημα δουλεύει.   

Κάποιος γνωστός μου έλεγε τις προάλλες ότι, γενικότερα αυτό που ζούμε έχει φτάσει στο σημείο να είναι η κανονικότητα.

Το ακούς; Η κα-νο-νι-κό-τη-τα.

Το γνωρίζαμε ότι θα έρθει, υπήρχαν σημάδια, υπήρχαν πολιτικές αποφάσεις που προσωρινά έμπαιναν στο συρτάρι για να βγουν την κατάλληλη στιγμή, κάποιοι μας το έλεγαν, αλλά εμείς… εμείς περί άλλων τυρβάζαμε.

Κανονικότητα, λοιπόν.

Κανονικότητα να μην έχουν γιατρούς τα δημόσια νοσοκομεία, κανονικότητα τα φροντιστήρια στην εκπαίδευση (άλλο θέμα αυτό, αλλά χρόνια μας ταλανίζει), κανονικότητα οι πυρκαγιές (όλος ο κόσμος καίγεται, η δικαιολογία…), κανονικότητα οι πλημμύρες (φταίνε τα ακραία καιρικά φαινόμενα και όχι τα έργα που δεν κάναμε ή τα πρόχειρα που κάναμε, ενώ εδώ και χρόνια έχουν χτυπήσει το καμπανάκι κινδύνου οι ειδικοί επιστήμονες), κανονικότητα να παίρνουν τα σπίτια και τις επιχειρήσεις μας φαν φαντάσματα...

Δεν έχω να σου πω κάτι άλλο.

Ζήτω η κανονικότητα ή αλλιώς, ζήτω που καήκαμε!!!