Υπομονή και θα ανθίσει η λεμονιά…

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, κατ’ αρχάς πώς είσαι; Έχουμε να τα πούμε δυο εβδομάδες…

Είσαι καλά.

Χαίρομαι, διότι, με όσα συμβαίνουν δύσκολα αντέχει το νευρικό μας σύστημα…

Όχι, δεν θέλω να μιλήσουμε για τις πυρκαγιές. Με στοιχειώνουν οι 18 νεκροί.

Και μόνο που στο ανέφερα, πάγωσα.

Δεν μπορώ να το διαχειριστώ, όπως τόσα άλλα…

Λένε πως, όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο αναπολεί τα περασμένα. Μάλιστα, τα συγκρίνει με το σήμερα και αποφαίνεται πως «παλιά, ήταν καλύτερα τα πράγματα».

Μέχρι σήμερα γελούσα όταν τα άκουγα. Με ύφος (!!!) απαντούσα λέγοντας πως, κάθε εποχή έχει τα καλά της και τα κακά της και σιγά μην ήταν καλύτερη η κατάσταση πριν…

Μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις (έχω ιδία πείρα…), ήταν χειρότερα. Για παράδειγμα, για να βρω δουλειά, έπρεπε να μεσολαβήσει ο «γνωστός» του τάδε κομματάρχη και κυρίως, να μην υπάρχει φάκελος στην αστυνομία…

Αριστεροί οι δικοί μου, με εξορίες και όλα τα… συναφή, άντε να βρω δουλειά…

Εντάξει. Τέτοια δεν έχουμε σήμερα, αν και ο χαρακτηρισμός «είναι δικός μας», βρίσκει πρόσφορο έδαφος.

Παρ’ όλα αυτά, σήμερα η ζωή είναι δυσκολότερη από όλες τις απόψεις.

Θα περίμενε κανείς, με τόσες προόδους της επιστήμης σε τομείς όμως η υγεία, η γνώση, η τεχνολογία, κ.λ.π. κ.λ.π., η ζωή μας να είχε γίνει καλύτερη.

Κάτι τέτοιο όμως, δεν το βλέπω.

Το άγχος, όχι αυτό το δημιουργικό, αλλά το άλλο το νοσηρό, «χτυπάει» πλέον και τους νέους, τους πολύ νέους.

Οι «ειδικοί» είναι προβληματισμένοι.

Τι φταίει;

Τι να σου πω…

Πολλές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου, όπως κι από το δικό σου.

Δεν μπορώ να καταλήξω. Δεν γνωρίζω. Απλά διαπιστώνω.

Εν πάσει περιπτώσει, σταματώ την παραφιλολογία.

Θέλεις να πάμε σε πολύ γνώριμα «μονοπάτια»;

Γελάς ε;;;

Να σου πω, από μια πλευρά είναι για γέλια, αλλά αν το δεις σοβαρά, μια απογοήτευση, μη σου πω και δυο…, την έχεις.

Ρητορικό το ερώτημα: Γιατί υπάρχει τόση άρνηση συμμετοχής σε ψηφοδέλτια;

Οι υποψήφιοι δήμαρχοι, κύρια οι δύο Θ. Νικηταράς και Γ. Κυρίτσης, «έφτυσαν αίμα» για να καταφέρουν να το συμπληρώσουν.

Δεν αναφέρομαι στην Κική Μακρή, διότι εκεί τα «κουκιά» είναι μετρημένα. Όποιος ή όποια συμμετέχει, ξέρει ευθύς εξαρχής με τι έχει να αντιπαρατεθεί και για ποια ζητήματα πρέπει να αγωνιστεί. Ξεκάθαρα πράγματα. Οπότε, ρουσφέτια, πελατειακές σχέσεις, υποσχέσεις και όλα αυτά τα «ωραία» της προεκλογικής περιόδου, δεν υπάρχουν.

Οι δύο όμως «μονομάχοι» τα βρήκαν σκούρα.

Οι πληροφορίες μου μιλάνε για καταστάσεις πρωτόγνωρες.

Οι αρνήσεις στην χειρότερη περίπτωση και οι προβληματισμοί στην καλύτερη, ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Τι δείχνει αυτό μπορείς να μου πεις;

Καμία απολύτως εμπιστοσύνη στους πολιτικούς.

Συμφωνώ και επαυξάνω.

Όσο οι «μικροί» πολιτικοί σκύβουν τη μέση στους «μεγάλους», τόσο βαθαίνει ο βούρκος της ψευτιάς, του πάρε – δώσε, της πολιτικής διαφθοράς (και όχι μόνο…) και κυρίως, της απαξίωσης του πολίτη.

Εμ, απαξιώνεις τον πολίτη μια, τον απαξιώνεις δυο, τι περιμένεις; Να σε εμπιστευτεί; Γιατί;

Τώρα όμως που το συζητάμε, ξέρεις τι μου ‘ρθε στο μυαλό;

Χμμμ, υπάρχει ελπίδα, μεγάλη ελπίδα.

Η άρνηση για συμμετοχή σε αυτό το νταβαντούρι δεν είναι κατάντια της κοινωνίας. Είναι κατάντια ΜΟΝΟ των πολιτικών.

Η κοινωνία έχει αντιληφθεί το τι συμβαίνει, αρνείται να συμμετάσχει, άρα;

Αγαπημένε μου, αισθάνομαι πως αυτό σημαίνει συνειδητή αντίδραση.

Συμφωνείς;

Ωραία.

Να καταλήξουμε λοιπόν πως κάποια στιγμή, το πότε δεν είναι δυνατόν να το γνωρίζουμε, τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο;

Το πιστεύω, το πιστεύεις, άρα, υπομονή.

Κι όπως λέει το άσμα,  

«Κάντε υπομονή
κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός,
κάντε υπομονή
μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά»….