Παντελής Μυτιληνιός, γραμματέας ΕΚΒΣΔ: «Η κυβέρνηση της ΝΔ φέρνει στη Βουλή άλλο ένα βάρβαρο αντεργατικό νομοσχέδιο»

«Η κυβέρνηση της ΝΔ φέρνει στη Βουλή άλλο ένα βάρβαρο αντεργατικό νομοσχέδιο»

«Δε θα το επιτρέψουμε! Το νομοσχέδιο αυτό θα πάει στα σκουπίδια»

Ένα βροντερό «ΟΧΙ» στο νέο εργασιακό νομοσχέδιο της κυβέρνησης κυριάρχησε στην απεργιακή συγκέντρωση της Τετάρτης, 1^η Οκτώβρη 2025, στην πλατεία Ελευθερίας, η οποία διοργανώθηκε από το Εργατικό Κέντρο Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου.

Στην απεργιακή κινητοποίηση συμμετείχαν, το Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων και Σερβιτόρων Κω,  το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων & Εμποροϋπαλλήλων Κω,  το Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ Κω, το Σωματείο Εκτάκτων Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισμού, η Β’ ΕΛΜΕ Δωδεκανήσου και ο Σύλλογος Γυναικών Κω (μέλος ΟΓΕ).

«Το νομοσχέδιο για το 13ωρο και την «ευελιξία» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ωμή απαίτηση της εργοδοσίας, που μετατρέπει τους εργαζόμενους σε σύγχρονους σκλάβους για να αυξάνουν τα κέρδη των λίγων. Δε θα το επιτρέψουμε! Το νομοσχέδιο αυτό θα πάει στα σκουπίδια» ανέφερε στην ομιλία του ο γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου Παντελής Μυτιληνιός. Παραθέτουμε την ομιλία του:  

«Με το νέο νομοσχέδιο η εργοδοσία αποκτά το «δικαίωμα» να κρατάει τον εργαζόμενο μέχρι και 13 ώρες την ημέρα. Να τον απασχολεί ακόμα και με συμβάσεις 2 ημερών, να κομματιάζει την άδεια του καλοκαιριού, να τον μετακινεί σε διαφορετικά ωράρια ανάλογα με τις ανάγκες του επιχειρησιακού σχεδίου της εταιρείας. Με ένα SMS θα προσλαμβάνει και θα απολύει. Αυτός είναι ο «εκσυγχρονισμός» που μας τάζουν: δουλειά-λάστιχο, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελεύθερο χρόνο, χωρίς ζωή για εμάς και τις οικογένειες μας.

Η κυβέρνηση έχει λυσσάξει να λέει ψέματα, ότι τάχα, το νομοσχέδιο αυτό το ζήτησαν οι εργαζόμενοι. Μάλιστα η Υπουργός Εργασίας Κεραμαίος ανέφερε ότι το ζήτησαν οι κομμώτριες και οι σερβιτόροι.

Είναι άξιο απορίας πως της ξέφυγαν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι στα γραφεία, στα ξενοδοχεία, στα εμπορικά καταστήματα, τις μεταφορές, σταsupermarket. Γιατί ποιος εργαζόμενος άλλωστε δεν θέλει να φεύγει 8 το πρωί από το σπίτι του και να γυρίζει σακατεμένος 10-11 η ώρα το βράδυ, να μην έχει χρόνο για την προσωπική του ζωή, για τα παιδιά του, να μην μπορεί ούτε να ξεκουραστεί.

Κανείς εργαζόμενος δεν θέλει μια τέτοια ζωή.

Αυτά είναι στην φαντασία της Κυβέρνησης, ότι υπάρχουν εργαζόμενοι που θέλουν να δουλεύουν 13 ώρες σε ένα ή πολλούς εργοδότες.

Όπου συμβαίνει, γιατί ας μην γελιόμαστε συμβαίνει, αυτό γίνεται κάτω από την ανάγκη των εργαζομένων γιατί πλέον οι μισθοί εξαντλούνται στο πρώτο δεκαήμερο το μήνα. Τους αναγκάζει οι ακρίβεια, η δυσκολία να τα φέρουν βόλτα, να κάνουν δύο και τρεις δουλειές. Ή τους το επιβάλει η ίδια εργοδοσία.

Σε πολλούς κλάδους, είτε του εμπορίου σε μεγάλα supermarket είτε σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, το νομοσχέδιο έρχεται στην πράξη να νομιμοποιήσει αυτήν ακριβώς την ασυδοσία. Αυτή την εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί, και λέει 9, 10, 12 ώρες εργασίες, λέει σπαστά ωράρια, λέει ευέλικτα ωράρια και προγράμματα.

Με αυτές τι συνθήκες, δεν είναι τυχαίο, ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να προγραμματίσουν την επόμενη ημέρα τους, πόσο μάλλον το επόμενο μήνα. Τους δυσκολεύουν τα εξαήμερα, η ημιαπασχόληση, η εργασία τις Κυριακές. Δουλεύουνε με οποιαδήποτε μορφή ελαστικής απασχόλησης που μπορεί να σκεφτεί η Κυβέρνηση και η εργοδοσία, εξασφαλίζοντας τα εργατικά χέρια που τους λείπουν.

Το νομοσχέδιο αυτό, λοιπόν, είναι η συνέχεια όλων των αντεργατικών νόμων των τελευταίων ετών, κατ’ απαίτηση των επιχειρησιακών ομίλων για να είναι η εργασία μας φθηνή, ευέλικτη, διαθέσιμη 24 ώρες το 24ωρο, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα.

Αλλά είναι λένε και για το καλό της ελληνικής οικογένειας. Γιατί με αυτό τον τρόπο, θα έχει περισσότερο χρόνο στη διάθεση ένα γονιός να βλέπει τα παιδιά του. Προσπαθούν ντύνοντας ωραία το νομοσχέδιο με ρούχα ισότητας και εξισσορόπησης της προσωπικής ζωής, να μας πείσουν ότι τους έπιασε η συμπόνια για εμάς και τις οικογένειες, αποκρύπτοντας ότι αυτή, η ίδια η εργασιακή ζούγκλα που μας επιβάλουν, είναι αυτή που κάνει τη ζωή μας λάστιχο.

Άραγε πως μπορεί μια μητέρα να ανταπεξέλθει σε τέτοιες συνθήκες 10-13 ώρες δουλειά, ευέλικτα ωράρια. Γονείς μίας ημέρας δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχει η ανάγκη των παιδιών για τους γονείς μία ημέρα την εβδομάδα. Σου λένε δηλαδή ευθέως, ότι ξέχνα παιδιά, για τα 4-5 ημέρες την εβδομάδα. Μάλιστα στο σήμερα που όλο το βάρος της μέριμνας και φροντίδας πέφτει αποκλειστικά στους εργαζόμενους γονείς, για το πως θα ανταπεξέλθει στον εργασιακό μεσαίωνα που ζούμε.

Όλα αυτά όμως θα έχουν και επιπτώσεις και στην υγεία των εργαζομένων. Δεν είναι τυχαίο που τις τελευταίες ημέρες, μόνο στον κλάδο του εμπορίου, μετράμε ένα νεκρό κάθε τρεις ημέρες, εργατικά ατυχήματα σε κάθε κλάδο από την εντατικοποίηση στο 8ωρο, στο 4ωρο. Φανταστείτε τι έχει να γίνει στις 13 ώρες δουλειάς. Θα πολλαπλασιαστούν τα εργατικά ατυχήματα, οι επαγγελματικές ασθένειες, θα καταρρεύσει η υγεία και ψυχική ισορροπία μας.

Ε πως οι εργαζόμενοι να μην θέλουν το 13ωρο. Μιλάμε για κελεπούρι.

Αλλά λένε ότι θα έχουμε και ελεύθερη επιλογή. Αν θέλει ο εργαζόμενος θα δουλέψει 13 ώρες. Μπα! Ότι δηλαδή οι εργοδοτικές ενώσεις, ο ΣΕΒ, οι ξενοδόχοι, που το ζητάνε εδώ και χρόνια το 13ωρο, θα μας πουν αν θέλεις αγόρι μου/κορίτσι μου μπορείς να δουλέψεις 8 ή 13 ώρες… Την έχουμε ζήσει στον πετσί μας την επιλογή. Το ερώτημα τους θα είναι δουλειά με 13 ώρες ή έξω από εδώ. Ή θα δουλεύεις ασταμάτητα από το πρωί μέχρι το βράδυ ή θα απολυθείς.

Οι επιχειρησιακοί όμιλοι αποθρασύνονται όλο και περισσότερο με τις πλάτες της τωρινής αλλά και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Μάλιστα οι ξενοδόχοι της Κρήτης  το πήγαν ένα βήμα πιο πέρα. Για να είναι πιο σύγχρονο το νομοσχέδιο, να είναι 13 ώρες σπαστό το ωράριο. Αυτή είναι η πρόοδος που μας ετοιμάζουν.

Πρόοδος βέβαια θα υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει για τις μεγάλες επιχειρήσεις και ομίλους, αφού ο τζίρος των supermarket αλλά και τα κέρδη του τουρισμού, φαίνονται να σπάνε και φέτος κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Ρεκόρ που πατάνε όμως πάνω στους μισθούς των εργαζομένων που είναι καθηλωμένοι στο 2011, σε καταργήσεις μιας σειράς δικαιωμάτων των εργαζομένων, όπως το 8ωρο, σταθερός ημερήσιος χρόνο εργασίας, η Κυριακάτικη Αργία, ότι δηλαδή έχει κατακτηθεί με αίμα και αγώνες των εργαζομένων.

Επομένως ο εργάσιμος χρόνος, το χτύπημα των δικαιωμάτων, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, είναι πηγή κέρδους για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Άλλωστε η προετοιμασία της πολεμικής οικονομίας, για την οποία μας έχουν πάρει τα αυτιά, απαιτεί ακριβώς αυτό. Εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, με μισθούς ψίχουλα, να δουλεύουν ήλιο με ήλιο.

Πως αλλιώς θα πιάσουν τόπο τα 800 δις, από την αφαίμαξη του ελληνικού λαού, τις περικοπές στην υγεία και παιδεία, αυτά τα χρήματα που επενδύουν για την πολεμική προετοιμασία που ενισχύουν την κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων και τη σφαγή των λαών, ανάμεσά τους και του ηρωικού παλαιστινιακού λαού από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.

Δεν πρόκειται να αφήσουμε τις ζωές μας στα χέρια τους!

Είναι άθλια η στάση των πλειοψηφιών στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ που αθωώνουν την πολιτική των μεγαλοεργοδοτών και στηρίζουν νέες αυταπάτες για δήθεν λύσεις στα προβλήματα των εργαζομένων, με την κυβερνητική εναλλαγή, με την ανακύκλωση των ίδιων προσώπων που έχουν βάλει πλάτη στο ξήλωμα κατακτήσεων.

Που χαρακτηρίζουν γελοίες τις απεργίες. Ότι οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους. Που έψαχνε σε όλους τους προηγούμενους αντεργατικούς νόμους (Ν. Γεωργιάδη, Ν. Χατζηδάκη).

Ιδιαίτερα η στάση της ΓΣΕΕ που ψάχνει να βρει θετικά σε αυτό το νομοσχέδιο, στηρίζει την πολιτική που κάνει τη ζωή μας λάστιχο (αρκεί να έχει την υπογραφή της) και ζητά διάλογο με τους σφαγείς των δικαιωμάτων μας, θα γραφτεί ως άλλη μια ντροπιαστική σελίδα στην ιστορία του εργατικού κινήματος της χώρας μας.

Η γραμμή του κοινωνικού διαλόγου είναι γραμμή υποταγής και ήττας. Το δίκιο δεν βρίσκεται στα παζάρια, αλλά στους δρόμους του αγώνα. Να μην περιμένουμε για λύσεις στα πλαίσια των δημοσιονομικών αντοχών και των κερδών των επιχειρήσεων. Να μην έχουμε αυταπάτες ότι οι λύσεις βρίσκονται στο σάπιο σύστημα του πολέμου και της εκμετάλλευσης που πρόθυμα υπηρετούν παλιοί και νέοι πολιτικοί σωτήρες.

Η πείρα μας δείχνει ότι μόνο όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται στα συνδικάτα τους,όταν βγαίνουν στον δρόμο, μπορούν να βάλουν φρένο στην επίθεση. Έτσι ακυρώθηκαν στην πράξη νόμοι για τον περιορισμό της απεργίας, έτσι έμειναν στα χαρτιά τα 12ωρα στα μεταλλεία Χαλκιδικής,έτσι υπογράφτηκαν συμβάσεις εργασίας σε δεκάδες χώρους δουλειάς με συγκροτημένα δικαιώματα και καλύτερους μισθούς. Έτσι μπορούν να πεταχτούν στα σκουπίδια και οι 13 ώρες δουλειάς.

Οι απατήσεις μας για το σύγχρονο και προοδευτικό δεν είναι δουλεύουμε 13 ώρες την ημέρα. Αλλά με την πρόοδο της τεχνολογίας σήμερα, της επιστήμης, στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, είναι η μείωση του εργάσιμου χρόνου το 5ημερο, 7ωρο, 35ωρο, είναι αυξήσεις στους μισθούς, είναι η υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας που καθιερώνουν εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Είναι ο αγώνας για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας και να μην τσακίζονται οι εργαζόμενοι».