Απίστευτο! Ο Δε Λαστίκ αιώνες τώρα βλέπει και ακούει! Να διαβάζει όμως δεν το περίμενα

Ξαφνιάστηκα! Καλά, καλά δεν είχε βγει ο ήλιος και ο Δε Λαστίκ καθότανε ήδη στο παγκάκι του Κάστρου!

–Άσε, μου λέει, τι έπαθα! Με ξυπνά ένας απέθαντος (ο αιώνιος Έλληνας) και με ρωτούσε που είναι το Κάστρο!!

Καλά, λέω μέσα μου, δεν το βλέπει! Νευριασμένος του απαντώ:

- Κοντά στο παγκάκι είναι το Κάστρο! 

- Σοβαρά, μου λέει: Που;  Απέναντι από το Ξενία;; Εκεί καθόμουνα πριν από λίγο και δεν το είδα!

Λοξοκοιτάζω τον Δε Λαστίκ, τον μετρώ από πάνω μέχρι κάτω, υπολογίζω εάν με δουλεύει, κοιτάζω τη βάρκα στη θάλασσα εάν κουνιέται και τον ρωτώ αν κοιμήθηκε καλά ή αν έβλεπε εφιάλτες. 

-Καλά!  μου ψιθυρίζει, είδες εμένα και δεν είδες δίπλα σου στο παγκάκι ποιοι κάθονται! 

Κοκκίνισε ο ουρανός.  Μισός πάνω, μισός στη θάλασσα ο ήλιος να σιγοφέγγει, γυρίζω και τι να δω!  Δίπλα μου καθότανε δεκάδες σύντροφοι ο ένας δίπλα στον άλλο με αρχηγό τον Ηρακλή να με κοιτάζουν παραπονεμένα. 

Ο Γιακουμής Τσεσμεζής,  ο Αλέκος Καπετσώνης, ο Σταύρος Τρουμούσης, ο Μόσχος Χρύσης, ο Χρήστος Διβόλης, ο Νίκος Κουτσουμπάρης, ο Μιχάλης Βασιλειάδης, ο Νίκος Πης, ο Σταμάτης Καβουρμάς, ο Ηρακλής Παχωπός, ο Κώστας Βραχνάς  

Γύρισε η εικόνα! Το μυαλό έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τσακ ξετυλίχθηκε μπροστά μου η ιστορία 28 χρόνων που μοιάζει με την επική κινηματογραφική ταινία  «Κάποτε στη Δύση» με σκηνοθέτη τον Σέρτζιο Λεόνε και μουσική του Έννιο Μορικόνε και ηθοποιούς τους αξέχαστους Τσαρλς Μπρόνσον, Κλαούντια Καρντινάλε, Χένρι Φόντα, Τζέισον Ρόμπαρντς, Τζακ Έλαμ, Γούντι Στροντ! 

Ούτε USB νάτανε! Μέσα σε δέκα λεπτά πέρασαν 28 ολόκληρα χρόνια! 

Το πεζοδρόμιο της Κάζα Ρομάνα μέχρι το Θεατράκι το πρώτο έργο από τα χέρια τους με τις σαπουνόπετρες που βγάλανε από το βουνό!

Τον πρώτο μειοδοτικό διαγωνισμό της γέφυρας του Πασσανικολάκη με έκπτωση 3%, την ακύρωση της και τον δεύτερο διαγωνισμό με έκπτωση 32% και τον νεαρό Κρητικό εργολάβο να μας λέει, φτιάξτε τις γέφυρες μόνοι σας, θα σας φάνε οι εργολάβοι!!! Δυο καλουπατζήδες και δυο εργάτες χρειάζονται!!!

Την πρώτη γέφυρα μόνοι μας, στον Πλατύ Ποταμό στις Φυλακές! Και το πρώτο κτίριο, δίπλα στο Ακταίον αφού κατεδαφίσαμε το παλιό Ιταλικό ισόγειο, με τον Γιακουμή να κεντά στις καμάρες!

Το πρώτο δημοτικό σχολείο! Τον πρώτο Βρεφονηπιακό! Δεκάδες κτίρια, γεφύρια, πλακοσκεπή ποτάμια, στρατόπεδα,  Εκκλησίες….

Την ανακαίνιση του Ιταλικού Νοσοκομείου και την επέκταση του με παρότρυνση ακόμα και της αντιπολίτευσης με τον αείμνηστο Βασίλη Ξυπολυτά να πιέζει να το φτιάξουμε μόνοι μας! 

Τις δυσκολίες! Τα εμπόδια! Το κυνήγι! Τον προγραμματισμό, την διεκδίκηση με τους συναδέλφους συμβούλους με μόνο όπλο το μυαλό, τα χέρια των υπαλλήλων μας και την στήριξη μιας ολόκληρης κοινωνίας ! Δεκάδες έργα του Δημοσίου. Το ΙΚΑ. Το τέταρτο Δημοτικό. Το Στάδιο! Το Εργατικό Κέντρο. Το Νοσοκομείο! Με εκπτώσεις 30% για να έχουμε την μισθοδοσία των υπαλλήλων μας σίγουρη! Το λατομείο με τα αδρανή δεν καλουπώθηκε τυχαία…. 

Ο Δε Λαστίκ γελούσε και μονολογούσε! Φαινότανε ότι είχε διαβάσει τους σχολιαστές…

«Καλά κρασιά! Εδώ ρωτούν που είναι το παγκάκι για να πάνε στο Κάστρο και συ θα τους πεις ότι μελέτησες το «Κεφάλαιο» του Μαρξ!

Θα τους μιλήσεις για την υπεραξία της εργασίας και ποιοι την καρπούνται! Έλα Χριστέ κι απόστολε!

Σιγά που θα αλλάξουν γνώμη! Το παγκάκι θα ψάχνουν μπας και βρούνε το Κάστρο! Θέλεις, δεν θέλεις! Το Κάστρο ούτε θα το βλέπουν ούτε θα μπουν ποτέ μέσα! Ούτε θα νοιαστούν να μάθουν ποιος τόφτιαξε!

Τον Πάπα ξέρουν που έστελνε τάχα μου τα λεφτά στους σταυροφόρους. Και εμένα τον μέγα Μάγιστρο που έδινα εντολές με έμαθαν τελευταία. Όλους τους άλλους, λοχαγούς, στρατιώτες, πολίτες ακόμα και την Νερατζιώ, ξέρετε σεις, τους είχαν ανέκαθεν γραμμένους…». 

«Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα» θα μας πει ο φίλος Στέργος.

Και ο ποιητής Μάνος Ελευθερίου θα απαντήσει: «Καράβια βγήκαν στη στεριά και χάθηκαν στο χιόνι. Κι αυτός που τα ονειρεύτηκε τα περιμένει ακόμη».