ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ...

Όταν έφτανε η Κυριακή την ιερή υποχρέωση, που είχα αναλάβει από μόνος μου: Να συνοδεύσω τις 3 Κώες Χάριτες  στην αρχαία πρωτεύουσα του νησιού, Αστυπάλαια κάτω από το βουνό του Δία, στο εστιατόριο της Μαρίας στο στόμιο του βίαιου ηφαιστείου που έφτιαξε αυτό τον μαγικό, ονειρικό τόπο.

Τις άφηνα όχι μόνες τους, όλο το μαγαζί τότε ήταν μια παρέα και εγώ έπαιρνα τον δρόμο για τα βουνά-ηφαίστεια, για τους Ασκληπιάδες της Κεφάλου. 

Μετά από ώρες επέστρεφα για να ολοκληρώσω την αποστολή και να τις μεταφέρω πιο χαρούμενες στην βάση τους. Η Λούλα ως οπλαρχηγός δίκαια καθόταν μπροστά, η Παντίτσα και η Παρίτσα η μάνα μου στο πίσω μέρος. Μόλις έκλεινε η πόρτα, η Λούλα μου ‘λεγε. Ξέρεις παιδάκι μου τι θα βάλεις; Εγώ βέβαια είχα έτοιμο από πριν το cd, με το αγαπημένο της τραγούδι:  «Mamma, son' tanto felice», του Luciano Pavarotti..... το οποίο τραγουδούσε με τόση χάρη και ομορφιά που σε καμιά όπερα δεν είχα ποτέ ακούσει...

Η ζωή μας είναι μόνο στιγμές, όχι μέρες...

Στο τέλος, δεν θυμόμαστε τι είπαν αυτοί που μας πόνεσαν παρά μόνο την σιωπή των ανθρώπων μας, που έχουν φτάσει στη σοφία, την χαρά μέσα από  τις δυσκολίες, τα εμπόδια της ζωής. 

«Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να απολαμβάνεις τη ζωή σου, να είσαι ευτυχισμένος, είναι το μόνο που έχει σημασία» μου λέγε, ακόμη και όταν δέχτηκε την πιο ύπουλη πισώπλατη μαχαιριά από τον κλέφτη χρόνο, με τον χαμό του μικρού γιού της.

Οι σκέψεις μου σήμερα έχουν γίνει ένα με τις αναμνήσεις....

Είναι δύσκολο να ξεχάσεις κάποιον που σου έδωσε τόσα πολλά να θυμάσαι. 

Καλό ταξίδι Λούλα, ζήσατε ως Χάριτες όπως ακριβώς σας γνώρισα... ήσασταν εσείς το πιο όμορφο τραγούδι στον άνεμο του νησιού...