«Ο θεσμός του προσωπικού γιατρού θα πρέπει να έχει εφαρμογή και στα μικρά νησιά»

Παρατήρησε, όμως, ότι δεν έχει εφαρμογή στα μικρά νησιά, στις δυσπρόσιτες περιοχές, καθώς εκεί που υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις, όχι μόνο στις δομές της πρωτοβάθμιας υγείας, αλλά και στη δευτεροβάθμια υγεία. «Στη νησιωτική Ελλάδα, κύριε Υπουργέ, και κυρίως στα μικρά νησιά του Αιγαίου τα πράγματα είναι διαφορετικά. Για αυτό και χρειάζονται, όπως έχω πει, οριζόντιες πολιτικές. Για αυτό και κάθε νομοσχέδιο που έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή θα πρέπει να ενσωματώνεται σε αυτό η ρήτρα νησιωτικότητας. Να εξετάζονται, δηλαδή, οι επιπτώσεις, αλλά και η εφαρμογή ή μη των διατάξεων κάθε νομοσχεδίου στις νησιωτικές περιοχές. Πράγματι, πολύ θετικό το μέτρο του προσωπικού γιατρού. Πόσο έχει, όμως, εφαρμογή σε ένα μικρό νησί, που δεν έχει γιατρό; Ή σε ένα νησί που δεν υπάρχουν πολλοί γιατροί ή ο ένας ή δύο ιδιώτες γιατροί που υπάρχουν εκεί δεν θα δεχθούν να συμβληθούν; Υπάρχει πρόβλεψη στο νομοσχέδιο ότι αν σε κάποια περιοχή δεν υπάρχουν διαθέσιμοι γιατροί, θα μπορούν να επιλέγουν γιατρό από άλλη περιοχή και να τον συμβουλεύονται με τα μέσα της σύγχρονης τεχνολογίας. Σε ένα μικρό νησί με λίγους ηλικιωμένους κατοίκους που δεν έχουν εξοικείωση με τη σύγχρονη τεχνολογία πως θα γίνει αυτό;», τόνισε στην ομιλία του ο κ. Κόνσολας. Ο Βουλευτής Δωδεκανήσου αναφέρθηκε και πάλι στην ανάγκη θεσμοθέτησης μιας νέας δέσμης κινήτρων για να επιλέγουν να υπηρετούν γιατροί στις δομές υγείας στις νησιωτικές περιοχές και για να αποκτήσει εφαρμογή ο θεσμός του προσωπικού γιατρού στα μικρά νησιά. Επεσήμανε ότι το θέμα δεν είναι δημοσιονομικό αφού οι όποιες δαπάνες που θα προκύψουν από τα κίνητρα και τις παροχές για τους γιατρούς, κοστίζουν πολύ λιγότερο από τις αεροδιακομιδές. Ο κ. Κόνσολας χαρακτήρισε θετικό γεγονός τη λειτουργία απογευματινών χειρουργείων που θα μειώσει τις λίστες αναμονής στα νοσοκομεία, με πρόσθετη αμοιβή των γιατρών και των νοσηλευτών που θα καλύπτεται από τον ΕΟΠΥΥ και τους δημόσιους και ασφαλιστικούς οργανισμούς. Ζήτησε, επίσης, να εξεταστεί η δυνατότητα το κόστος νοσηλείας να καλύπτεται από τους ασφαλιστικούς οργανισμούς, δημόσιους και ιδιωτικούς.