Άννα Αυγούλη

«Η Ελλάδα ο σερβιτόρος και οι άλλοι οι παραγωγοί». Αυτά είπε μεταξύ άλλων σε τηλεοπτική εκπομπή ο κ. Γιώργος Μοσχονάς, έμπορος αυγών, με αφορμή την κατάσχεση από το ΣΔΟΕ 300.000 αυγών από τη Βουλγαρία που θα τα «βάφτιζαν» ελληνικά λόγω Πάσχα, με προορισμό και το νησί μας.

Το σημαντικό για μένα αγαπημένε μου δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η παράνομη εισαγωγή, αλλά το γιατί εισάγουμε (μεταξύ πολλών άλλων…) και αυγά.  

«Όλο και λιγότερες παραγωγές, άρα, όλο και περισσότερες εισαγωγές» είπε ο κ. Μοσχονάς κι εδώ βρίσκεται η πραγματικότητα.

Θυμάσαι αυτό που λεγόταν παλιά;

Ότι, οι κάτοικοι τούτης της χώρας θα εξελιχθούν στα γκαρσόνια της Ευρώπης;

Το θυμάσαι.

Δεν έχω τίποτα με τα γκαρσόνια. Τουναντίον.

Άλλωστε, «η πιο καλή γκαρσόνα είμαι ‘γω»…

Το ζητούμενο είναι η παραγωγή. Και η παραγωγή προϊόντων, με τις πολιτικές που ακολουθούν οι κυβερνήσεις μας τα τελευταία 30-40 χρόνια, πάει από το κακό στο χειρότερο.

Το τι θα παράξουμε, δεν εξαρτάται από εμάς, αλλά από τους «μεγάλους» της Ευρώπης.

Εντάξει, μη φωνάζεις…

Το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι, αλλά αυτό είναι ένα από τα κουσούρια μου.

Και ρωτάω η «κολλημένη». Είναι δυνατόν μια χώρα με τόσους κάμπους και βουνά, διότι και τα βουνά είναι χρήσιμα, να μην μπορεί να παράξει τις ποσότητες των προϊόντων που χρειάζεται για να ζήσει;

Δεν σου λέω για να εξάγει, αλλά για να ζήσει βρε αδελφέ…

Όχι. Δεν την αφήνουν, παρά τα όσα ανοήτως αναφέρουν κατά καιρούς περί στήριξης του πρωτογενή τομέα. Κουραφέξαλα.

Σαφώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Αλλά όπως λες, είναι «εξαιρέσεις».

Είτε πρόκειται για νέους ανθρώπους που έχουν την οικονομική ικανότητα να επενδύσουν, είτε για ιδιαιτέρως τολμηρούς.

Μπράβο τους και ξανά μπράβο τους.

Έχουμε και στον δικό μας μικρόκοσμο τέτοια παραδείγματα.

Όμως, όπως είπε κι εσύ, είναι εξαιρέσεις.

Ο κανόνας, είναι διαφορετικός.

Αυτό δεν δείχνουν τα στοιχεία; Αυτό δεν καταδεικνύουν οι εισαγωγές;

Είναι, λοιπόν, θέμα καθαρά πολιτικό να μην στηριχθεί ουσιαστικά ο πρωτογενής.

Στην αντίπερα όχθη, στηρίζεται με τα μπούνια ο τουρισμός.

Θεριεύουν τα ξενοδοχεία, θεριεύει η βραχυχρόνια μίσθωση και μάλιστα ανεξέλεγκτα (όπως κάθε τι στη χώρα μας…. αυτοί που ελέγχονται είναι οι μισθωτοί, οι μικροσυνταξιούχοι και οι μικρές επιχειρήσεις…), οπότε, αναπόφευκτη η κατάντια. Η Ελλάδα είναι ένας καθαρά φτηνός τουριστικός προορισμός. Όπως κι άλλοι εξωτικοί προορισμοί. Εκεί που οι έχοντες είναι οι ολίγοι και οι πολλοί πεινάνε.

Αυτό θέλαμε; Αυτό θέλουμε;

Δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Ζούμε σε έναν τόπο ζηλευτό από πολλές πλευρές. Περιβάλλον, ιστορία, ακτές και θάλασσες κι ένα σωρό άλλα πλεονεκτήματα.

Ε και;

Τα διαχειριζόμαστε με σεβασμό; Όχι.

Τα διαχειριζόμαστε με αγάπη, σκεπτόμενοι το αύριο και τους απογόνους μας; Όχι

Τα διαχειριζόμαστε τουλάχιστον έξυπνα, για να κερδίσουμε μια καλύτερη ζωή, ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο; Όχι. Αφήνουμε τους… επενδυτές να το πράξουν, αλλά όχι για εμάς, για τον εαυτό τους.

Κι έτσι «βαφτίστηκαν» οι επενδύσεις «αξιοποίηση».

Κάποιος μου είχε πει πριν κάμποσα χρόνια ότι, στο μέλλον (όχι το μακρινό), στον χάρτη πάνω από την Κω θα κυριαρχεί ένα «ενοικιάζεται».

Τρομερό!!!

Είναι κρίμα να μην αντιλαμβανόμαστε τον δικό μας πλούτο, να μην τον προστατεύουμε και να είμαστε εγκλωβισμένοι στο «σήμερα».

Αυτά νοιώθω αγαπημένε μου και είναι η πρώτη φορά που αγωνιώ για το «αύριο».

Ναι, δεν σου κάνω πλάκα. Το ότι δεν πάμε καλά, το ξέρω εδώ και χρόνια. Όμως, φύσει αισιόδοξη, δεν ανησυχούσα. Το «μότο» μου είναι, η ζωή κάνει κύκλους και αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη «κακό». Αντίθετα, αυτή είναι και η ομορφιά της.

Κάτι όμως δεν μου «κάθεται» καλά. Και ανησυχώ…